Zorgverzuim stijgt boven coronaniveau: wat betekent dit voor uw team?

Margriet Bos · 2026-08-07

Het is een cijfer dat even binnen moet komen: het ziekteverzuim in de zorg steeg afgelopen tweede kwartaal naar 7,91 procent. Daarmee overtreft het verzuim hetzelfde kwartaal van coronajaar 2022. En dat terwijl we dachten dat die tijd achter ons lag. Vooral het recordniveau van langdurig verzuim baart zorgen. Danijela Budimir, directeur van Vernet, noemt het dan ook een zorgwekkende ontwikkeling. Maar wat betekent dit nu eigenlijk voor u als professional in de ouderenzorg? En belangrijker: wat kunt u eraan doen? ### Waarom dit cijfer er echt toe doet Zeventien jaar geleden lag het verzuim in de zorg nog rond de 5 procent. Nu staan we op 7,91 procent. Dat klinkt misschien als een klein verschil, maar achter elk procentpunt schuilen honderden medewerkers die thuiszitten. Vaak niet voor een paar dagen, maar voor weken of zelfs maanden. Het bijzondere is dat we dit niveau eerder zagen tijdens de piek van corona. Toen was er een duidelijke oorzaak: besmettingen, quarantaines en overbelasting. Nu is dat beeld veel diffuser. Het gaat niet om één virusgolf, maar om een structurele overbelasting van mensen die dag in, dag uit voor anderen klaarstaan. ### Langdurig verzuim: de stille crisis Wat mij het meest opvalt in de cijfers is de toename van langdurig verzuim. We hebben het dan over medewerkers die langer dan een jaar thuiszitten. Die groep wordt steeds groter, en dat is logisch als je kijkt naar de werkdruk. Denk eens aan de zorgmedewerker die al jaren nachtdiensten draait, die elke dag weer met een glimlach binnenkomt maar thuis nauwelijks kan slapen. Of de teamleider die continu brandjes blust en zelf geen moment voor zichzelf neemt. Op een gegeven moment houdt het lichaam het gewoon niet meer vol. - Fysieke klachten zoals rug- en schouderproblemen - Psychische overbelasting door hoge werkdruk - Gebrek aan hersteltijd tussen diensten - Onvoldoende personeel om taken te verdelen ### Wat betekent dit voor de ouderenzorg? In de ouderenzorg is de situatie extra prangend. De vraag naar zorg groeit alleen maar, terwijl het aantal beschikbare handen afneemt. En als mensen uitvallen, moeten anderen nog meer doen. Het is een vicieuze cirkel die moeilijk te doorbreken is. Toch zie ik ook kansen. Steeds meer organisaties investeren in preventie. Denk aan vitaliteitsprogramma's, betere roosters en meer aandacht voor mentale gezondheid. Maar er is meer nodig dan een paar losse initiatieven. ### De rol van technologie en ondersteuning Hier komt ook de persoonlijke alarmering om de hoek kijken. Niet als wondermiddel, maar als onderdeel van een bredere aanpak. Wanneer zorgmedewerkers kunnen rekenen op slimme ondersteuning, zoals een persoonlijk alarm dat direct hulp inschakelt, geeft dat rust. Zowel bij de cliënt als bij de zorgverlener. Stel je voor: een cliënt met dementie die 's nachts onrustig wordt. Zonder alarmering moet er constant iemand in de buurt zijn. Met een modern alarmsysteem krijgt de medewerker een seintje op het juiste moment, en kan de cliënt langer zelfstandig blijven. Dat scheelt niet alleen tijd, maar ook stress. ### Wat kunnen zorgorganisaties nu doen? Het belangrijkste is dat we niet blijven hangen in de cijfers. Ja, 7,91 procent is hoog. Maar het is ook een signaal dat er iets moet veranderen. En die verandering begint bij kleine, concrete stappen. - Investeer in hersteltijd en flexibele roosters - Bied laagdrempelige psychologische ondersteuning aan - Zet technologie in waar het echt iets oplevert - Spreek medewerkers aan op hun eigen grenzen ### Een persoonlijke noot Ik spreek regelmatig zorgprofessionals die zich schuldig voelen als ze zich ziekmelden. Ze denken aan hun collega's, aan de cliënten die op hen rekenen. Maar juist die houding zorgt ervoor dat mensen te lang doorlopen en uiteindelijk veel langer uitvallen. Het is tijd dat we zorg dragen voor de mensen die voor anderen zorgen. Niet alleen met woorden, maar met daden. Want een gezonde zorgmedewerker is de beste garantie voor goede zorg. ### Vooruitblik De komende kwartalen zullen uitwijzen of dit een piek is of een nieuwe realiteit. Eén ding is zeker: we kunnen niet wachten tot het probleem zichzelf oplost. Door nu te investeren in preventie, ondersteuning en een gezonde werkomgeving, kunnen we het tij keren. En dat begint met erkennen dat dit niet alleen een cijfer is, maar het verhaal van mensen die ons dagelijks helpen. Laten we daarom niet alleen naar de statistieken kijken, maar naar de mens achter het verzuim. Want daar ligt de sleutel tot verandering.