De Zorghervorming van Hermans en Sterk: Waar Staat Het Nu?

Margriet Bos · 2026-08-25

VVD-minister Sophie Hermans van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en CDA-minister Mirjam Sterk presenteerden ruim een half jaar geleden met veel bravoure een ambitieuze hervormingsagenda voor de Nederlandse zorg. Nu de eerste schuiven en de eerste maatregelen zichtbaar worden, rijst bij veel professionals de vraag: liggen ze nog op koers? Of zijn we alweer aan het aanmodderen? Laten we eerlijk zijn, de zorg in Nederland staat onder enorme druk. Wachtlijsten groeien, personeelstekorten zijn nijpend en de kosten lopen op. Iedereen voelt de urgentie. Toen Hermans en Sterk hun plannen presenteerden, klonk er een zucht van verlichting. Eindelijk een duidelijk kompas, dachten velen. ### De Beloften Toen en Nu Het plan was helder: meer focus op preventie, betere samenwerking tussen eerste en tweedelijns zorg, en een stevige digitaliseringsslag. Ze spraken over investeringen van honderden miljoenen euro's. Maar plannen op papier zijn iets anders dan de realiteit van alledag in een verpleeghuis of huisartsenpraktijk. Na zes maanden kijken we terug. Wat is er concreets gebeurd? Zijn de beloften ingelost? Ik sprak met verschillende zorgprofessionals en het beeld is… genuanceerd. Sommige dingen gaan vooruit, andere lopen vast in de bekende bureaucratische molen. - Er is wel degelijk beweging in de digitalisering. Meer praktijken gebruiken nu e-consulten, wat voor veel ouderen een uitkomst is. - De samenwerking tussen thuiszorg en ziekenhuizen krijgt in sommige regio's een boost, maar het blijft pionieren. - Het grote knelpunt? Het tekort aan handen aan het bed. Daar lijkt nog geen magische oplossing voor gevonden. Een huisarts uit Utrecht zei het me treffend: "We zien de intenties, we voelen de energie, maar soms lijkt het alsof we met een raceauto over een zandweg rijden. De motor draait, maar we komen niet vooruit." ### De Menselijke Maat Hier schuilt misschien wel de grootste uitdaging. Alle plannen, alle euro's, alle nieuwe systemen – ze moeten uiteindelijk de mens dienen. De oudere die veilig thuis wil blijven wonen. De mantelzorger die overbelast raakt. De verpleegkundige die aan het einde van haar shift nog tien dingen moet afronden. De hervorming slaagt alleen als die menselijke maat centraal blijft staan. Niet de systemen, niet de protocollen, maar de kwetsbare mens. Dat vraagt om lef, om durven loslaten van oude structuren. Het vraagt ook om geduld, want een zorgstelsel verander je niet in een half jaar. ### Wat Nu Te Doen? We staan op een kruispunt. De agenda van Hermans en Sterk is een goede routekaart, maar de reis is nog lang. Het gevaar van 'aanmodderen' is reëel als de focus verslapt of als men blijft hangen in details. Wat hebben we nu het hardst nodig? Eerlijke tussentijdse evaluaties. Niet alleen van de ministers zelf, maar vooral van de mensen in het veld. Luister naar de verpleegkundigen, de artsen, de cliëntenraden. Zij weten wat werkt en wat knelt. En misschien wel het belangrijkste: blijf het gesprek voeren. Niet alleen in Den Haag, maar in elk dorp, elke wijk, elk zorgcentrum. Want uiteindelijk gaat het niet om ministers of agenda's. Het gaat om de vraag of we onze ouders, onze buren, onszelf de zorg kunnen bieden die we ons wensen. Daar moeten we samen voor blijven gaan. De komende zes maanden zijn cruciaal om te laten zien dat de koers houdbaar is.