Zorg moet zelf de touwtjes in handen nemen: wat de poll onthult

Margriet Bos · 2026-09-25

### De politiek laat het los: is dat een zegen of een vloek? Op Prinsjesdag bleven de grote knopen in de zorg weer eens onaangeroerd. De VWS-begroting en de Algemene Beschouwingen maakten één ding pijnlijk duidelijk: Den Haag durft het niet aan om impopulaire keuzes te maken. Je kunt dat zien als een verantwoordelijkheidsvakantie van de overheid. Of als een noodkreet aan de sector: zoek het zelf maar uit. En laat dat nou precies zijn wat de meerderheid van onze lezers vindt. Uit de poll van deze week blijkt dat de meeste stemmers de handschoen oppakken. De zorg kan best haar eigen boontjes doppen, zo luidt de conclusie. Maar wat betekent dat in de praktijk? En hoe verhoudt zich dat tot de dagelijkse realiteit van persoonlijke alarmering voor senioren? ### Van afwachten naar zelf doen: de stem van de professional We vroegen onze lezers – voornamelijk professionals in de ouderenzorg en persoonsalarmering – wat zij vinden van de terughoudende opstelling van de overheid. De reacties waren allesbehalve lauw. Een ruime meerderheid gaf aan dat de sector zelf het heft in handen moet nemen. Niet omdat ze het leuk vinden, maar omdat wachten op politieke daadkracht simpelweg te lang duurt. > “Als wij blijven wachten tot het ministerie met een helder plan komt, zijn we jaren verder. Ondertussen groeit de vraag naar betrouwbare alarmering voor thuiswonende ouderen. Wij kunnen niet stilzitten.” Die uitspraak van een thuiszorgmanager uit Utrecht vat de stemming goed samen. Het is geen onwil, het is realisme. De druk op de zorg neemt toe, de vergrijzing versnelt, en de technologische mogelijkheden zijn er. Dus waarom zouden we niet zelf de regie pakken? ### Wat betekent dit concreet voor persoonsalarmering? Als de sector zelf de koers bepaalt, heeft dat direct gevolgen voor hoe we persoonsalarmering inrichten. Geen landelijke blauwdruk, maar initiatieven van onderop. Denk aan: - **Regionale samenwerking**: zorgorganisaties, gemeenten en technologieleveranciers die de handen ineenslaan om één systeem te standaardiseren. - **Keuzevrijheid voor ouderen**: niet één verplicht alarmsysteem, maar een palet aan opties die aansluiten bij iemands levensstijl en zorgbehoefte. - **Prijsbewustzijn**: door zelf in te kopen en te onderhandelen, kunnen organisaties de kosten drukken. Een basaal alarmsysteem kost al snel €25 tot €40 per maand, en dat tikt aan. - **Innovatie stimuleren**: denk aan spraakgestuurde alarmering, valdetectie met sensoren, of GPS-trackers voor mensen met dementie. Die vrijheid is mooi, maar brengt ook verantwoordelijkheid met zich mee. Want zonder landelijke richtlijnen wordt het des te belangrijker dat professionals zelf kwaliteitseisen stellen. Anders ontstaat er een lappendeken aan systemen die niet met elkaar praten – en dat is funest in noodsituaties. ### De keerzijde van eigen boontjes doppen Laten we eerlijk zijn: niet iedere zorgorganisatie heeft de kennis, het geld of de mankracht om zelf een goed alarmeringssysteem op te tuigen. Kleinere aanbieders verdrinken al in regelgeving en personeelstekorten. Voor hen is ‘het zelf doen’ eerder een last dan een bevrijding. Bovendien: als de overheid zich terugtrekt, wie beschermt dan de meest kwetsbaren? Wie zorgt ervoor dat een 85-jarige mevrouw in een dorp niet afhankelijk is van de welwillendheid van een lokale ondernemer? De markt lost dat niet altijd op. Soms is een beetje overheidsregie zo slecht nog niet. Toch overheerst optimisme onder de poll-deelnemers. Zij zien het als een kans om het beter te doen dan de politiek. Sneller, menselijker, en dichter bij de praktijk. En misschien hebben ze gelijk. De zorg is gebaat bij minder vergaderen en meer doen. ### Hoe nu verder? De bal ligt bij de sector. Of je nu werkt bij een thuiszorgorganisatie, een technologiebedrijf of als zelfstandig adviseur: jouw stem telt. Deel je ervaringen, kijk over de muur van je eigen organisatie en zoek de samenwerking op. Alleen zo kunnen we ervoor zorgen dat persoonsalarmering voor senioren niet alleen betaalbaar blijft, maar ook betrouwbaar en toekomstbestendig. Wat vind jij? Moet de zorg zelf de touwtjes in handen nemen, of is er toch een taak voor de overheid weggelegd? Laat het weten in de reacties – we horen graag hoe jij hierover denkt.