Zorg moet het zelf oplossen: wat de Prinsjesdag-polls echt zeggen

Margriet Bos · 2026-09-25

Grote knopen werden er op Prinsjesdag niet doorgehakt in de zorg. Dat bleek wel uit de VWS-begroting en de Algemene Beschouwingen. Je kunt dat zien als een verantwoordelijkheidsvakantie van de Nederlandse overheid. Of als een uitnodiging aan de sector om zelf de grote beslissingen te nemen. En die uitnodiging? Die wordt door de meeste stemmers op de poll van deze week gretig aangenomen. Best bijzonder, als je er even bij stilstaat. ### Wat er eigenlijk gebeurde op Prinsjesdag Elk jaar weer die derde dinsdag van september. De koffertjes, de hoedjes, de koning die de troonrede voorleest. Maar als het gaat om de zorg, bleef het dit jaar opvallend stil. Geen grote hervormingen, geen harde keuzes. De VWS-begroting ademt vooral voorzichtigheid. Dat kun je op twee manieren lezen. De overheid laat het even lopen, trekt haar handen ervan af. Of: de overheid zegt tegen de sector: jullie weten zelf heus wel wat er moet gebeuren. Die tweede lezing wint blijkbaar aan populariteit. Want in onze poll van deze week geeft de meerderheid aan dat de zorg prima haar eigen boontjes kan doppen. Geen verrassing, als je bedenkt hoe vaak mensen in de zorg zelf al roepen dat Den Haag te ver van de werkvloer staat. ### Waarom deze uitslag logisch is Mensen die dagelijks met ouderen werken, met mantelzorgers, met technologie zoals persoonlijke alarmering, die weten echt wel waar de schoen wringt. Zij zien de wachtlijsten. Zij horen de zorgen van families. Zij weten dat een simpele aanpassing soms het verschil maakt tussen zelfstandig blijven wonen of niet. De sector heeft de kennis. De sector heeft de ervaring. Wat ontbreekt, is vaak het vertrouwen en de ruimte om zelf keuzes te maken. > "Je kunt wel blijven wachten op een beslissing uit Den Haag, maar de ouderen van nu hebben daar niets aan." Dat is precies de stemming die uit de poll spreekt. Mensen zijn het zat om te wachten. Ze willen vooruit. ### Wat dit betekent voor persoonlijke alarmering Neem persoonlijke alarmering voor senioren. Dat is zo'n onderwerp waar de politiek graag naar wijst, maar waar de praktijk zich allang zelf heeft georganiseerd. Er zijn talloze aanbieders, uiteenlopende abonnementen, prijzen die variëren van een paar tientjes per maand tot ver daarboven. Wat je ziet: de markt doet het werk. Niet omdat de overheid het heeft voorgeschreven, maar omdat er vraag is. Ouderen willen veilig thuis blijven wonen. Families willen geruststelling. En technologie maakt dat mogelijk. Een paar dingen die je als professional in dit veld goed in de gaten houdt: - **Prijs versus kwaliteit**: een goedkoop abonnement van €9,95 per maand klinkt mooi, maar wat krijg je ervoor? - **Reactietijd van de alarmcentrale**: seconden maken het verschil bij een val. - **Draagcomfort**: een alarm dat niet wordt gedragen, werkt niet. Zo simpel is het. - **Bereik en batterijduur**: binnen een straal van een paar honderd meter, en liefst dagen zonder opladen. Die afwegingen maak je liever zelf dan dat je wacht op een regeling uit Den Haag. ### De keerzijde van 'het zelf doen' Zo simpel als het klinkt, zo makkelijk gaat het niet altijd. Want 'de sector doet het zelf' klinkt stoer, maar niet iedere aanbieder heeft dezelfde middelen. Kleine zorgorganisaties worstelen met dezelfde regels als grote concerns. En ouderen zelf? Die hebben soms geen idee wat er allemaal mogelijk is. Zonder enige sturing van bovenaf loop je het risico dat de sterkste partijen het meest profiteren. Dat er versnippering ontstaat. Dat mensen door de bomen het bos niet meer zien. Dus ja, de zorg kan best haar eigen boontjes doppen. Maar een beetje hulp bij het uitzoeken welke boontjes, dat is geen zwakte. Dat is wijsheid. ### Wat nu? De poll-uitslag is duidelijk: vertrouwen in de sector is er. De vraag is of de sector dat vertrouwen ook durft te pakken. Voor jou als professional in persoonlijke alarmering en ouderenzorg betekent het vooral één ding: blijf je eigen afwegingen maken, blijf kritisch op wat er wordt aangeboden, en blijf vooral luisteren naar de mensen om wie het gaat. De ouderen van nu wachten niet op een nieuw rondje Prinsjesdag. Die willen vandaag veilig thuis wonen. En dat is misschien wel de belangrijkste boodschap van deze hele discussie.