De zorg doopt zelf de boontjes: wat de poll onthult

Margriet Bos · 2026-09-25

Grote knopen werden er op Prinsjesdag niet doorgehakt in de zorg. Dat bleek wel uit de VWS-begroting en de Algemene Beschouwingen. Je kunt dat zien als een verantwoordelijkheidsvakantie van de Nederlandse overheid. Of als een uitnodiging aan de sector om zelf de grote beslissingen te nemen. En laat dat nou precies zijn wat de meeste stemmers op onze poll van deze week vinden. Zij pakken die uitnodiging gretig aan. De zorg kan best haar eigen boontjes doppen, zo luidt de conclusie. Maar wat betekent dat eigenlijk voor jou als professional in persoonsalarmering en veiligheid voor ouderen? ### Zelf beslissen: kans of valkuil? Als de overheid een stap terug doet, komt er ruimte vrij. Ruimte voor zorgorganisaties, technologiebedrijven en zorgverleners om zelf keuzes te maken. Geen dikke beleidsstukken die jarenlang blijven liggen, maar concrete actie. Dat klinkt fris. Toch kleeft er ook een risico aan: versnippering. Want als iedereen zijn eigen weg kiest, wie houdt dan het overzicht? Neem alleen al de persoonlijke alarmering. Er zijn tientallen aanbieders, uiteenlopende abonnementen en verschillende technologieën. Voor jou als professional is het lastig om door de bomen het bos te zien. Laat staan voor de oudere die simpelweg veilig thuis wil wonen. ### Wat de poll ons vertelt De uitslag van de poll was duidelijk. De meerderheid ziet de terughoudende overheid niet als een probleem, maar als een kans. Mensen zeggen: "Wij weten heus wel wat er nodig is." En dat is een interessante gedachte. Want wie kent de dagelijkse praktijk beter dan de mensen die er middenin staan? Toch is er ook een andere kant. Zonder landelijke kaders kan de kwaliteit van persoonsalarmering per regio gaan verschillen. De ene gemeente regelt het goed, de andere laat het afweten. Voor jou als professional betekent dat je zelf alert moet blijven. Je kunt niet meer achteroverleunen en wachten op richtlijnen uit Den Haag. ### Zo pak je zelf de regie Wil je echt het verschil maken? Dan is het tijd om zelf knopen door te hakken. Hier zijn een paar praktische handvatten: - **Kies voor bewezen technologie.** Niet de goedkoopste, maar de meest betrouwbare. Een alarm dat niet werkt, is erger dan geen alarm. - **Werk samen met lokale partners.** Denk aan huisartsen, thuiszorgorganisaties en welzijnswerk. Zo creëer je een vangnet. - **Blijf investeren in kennis.** Volg ontwikkelingen op het gebied van sensoren, GPS en valdetectie. De markt verandert snel. - **Vraag feedback van gebruikers.** Ouderen en hun mantelzorgers weten precies waar het schuurt. Luister naar hen. ### Een voorbeeld uit de praktijk Stel: mevrouw De Vries, 82 jaar, woont alleen. Ze heeft een persoonlijk alarm, maar durft het niet te gebruiken uit angst om te zeuren. Als professional kun je dan zeggen: "Het is geen zeuren, het is uw veiligheid." Maar beter is het om samen met haar te oefenen. Gewoon doen alsof er iets gebeurt. Zo wordt het een gewoonte. > "De zorg kan best haar eigen boontjes doppen, maar dan moeten we wel durven oefenen en fouten maken." Dat is misschien wel de kern van de hele discussie. Zelfstandigheid betekent niet dat je er alleen voor staat. Het betekent dat je zelf de verantwoordelijkheid neemt, maar wel met de juiste ondersteuning. ### Wat betekent dit voor jou? Als professional in de persoonsalarmering sta je voor een uitdaging. Enerzijds krijg je meer vrijheid om eigen keuzes te maken. Anderzijds moet je die vrijheid ook durven gebruiken. Blijf niet hangen in oude gewoontes. Kijk kritisch naar je huidige aanbod. Is het nog wel passend bij de behoeften van nu? De overheid laat het misschien afweten, maar jij hoeft dat niet te doen. Pak die verantwoordelijkheid. Want uiteindelijk gaat het niet om politieke spelletjes, maar om de veiligheid en het welzijn van ouderen. En dat is iets waar je elke dag weer voor kunt gaan.