Zo pakt Laurens 10% ziekteverzuim aan – en waarom het zo lastig is

Margriet Bos · 2026-09-02

Ziekteverzuim van 10 procent klinkt misschien als een abstract cijfer, maar achter die statistiek gaan mensen schuil die écht niet meer kunnen werken. Bij de Rotterdamse ouderenzorgorganisatie Laurens is dat de realiteit. En het bijzondere? Ze proberen het niet alleen met protocollen en verplichte gesprekken op te lossen, maar door medewerkers zélf inspraak te geven via een zogenaamd 'medewerkersberaad'. Maar waarom lukt dat niet zomaar? En waarom is dit probleem juist in de grote stad zo hardnekkig? Laten we eerlijk kijken naar wat er speelt. ### De uitdaging: meer dan alleen moe zijn Laurens heeft te maken met een ziekteverzuim van 10 procent. Even ter vergelijking: het landelijk gemiddelde in de zorg ligt rond de 7 procent. Die extra procenten lijken misschien weinig, maar in een organisatie met duizenden medewerkers betekent dat tientallen extra mensen die thuis zitten. De oorzaak? Die is niet eenduidig. Het is een combinatie van factoren die elkaar versterken: - **De grootstedelijke problematiek**: Rotterdam kent wijken met grote sociaaleconomische uitdagingen. Medewerkers die in deze wijken wonen, hebben zelf vaak te maken met schulden, slechte huisvesting of andere stressfactoren. - **De reisafstand**: Collega's die bij het Leger des Heils slapen, zoals een medewerker het verwoordde, hebben moeite om op tijd en fit op het werk te verschijnen. - **De zwaarte van het werk**: Werken in de ouderenzorg is fysiek en emotioneel zwaar. Je tilt, je troost, je luistert. En dat doe je dag in, dag uit. Het is dus niet zo simpel als 'even een cursus stressmanagement aanbieden'. De problemen zitten dieper.  ### Waarom inspraak het verschil kan maken Het idee achter het medewerkersberaad is eigenlijk heel logisch. Wie zelf mag meedenken over oplossingen, voelt zich gehoord. En wie zich gehoord voelt, gaat met meer plezier naar zijn werk. Het klinkt bijna te simpel, maar onderzoek wijst steeds weer uit dat autonomie en betrokkenheid directe invloed hebben op verzuim. Toch is het opzetten van zo'n beraad bij Laurens geen walk in the park. De organisatie heeft namelijk heel veel verschillende locaties. Van grote woonzorgcentra tot kleine buurtteams. Wat werkt in Kralingen, hoeft niet te werken in Spijkenisse. > "Sommige van onze medewerkers slapen bij het Leger des Heils." – een medewerker van Laurens Dat citaat zet de zaak wel in perspectief, toch? Als je geen stabiel thuis hebt, is het lastig om je volledig op je werk te focussen. En dat is precies waarom maatwerk zo belangrijk is.  ### Wat we hiervan kunnen leren Hoewel dit verhaal specifiek over Laurens gaat, herkennen veel zorgorganisaties in Nederland deze worsteling. Een paar lessen die we eruit kunnen trekken: 1. **Kijk verder dan het ziekteverzuim zelf**. Vraag dóór. Waarom is iemand eigenlijk thuis? Soms ligt het antwoord buiten het werk. 2. **Geef medewerkers een stem**. Niet alleen als formaliteit, maar omdat zij écht weten wat er speelt op de werkvloer. 3. **Wees realistisch over de context**. Grootstedelijke problematiek los je niet op met één HR-beleid. Het vraagt om samenwerking met bijvoorbeeld maatschappelijke organisaties. ### De weg vooruit Laurens staat voor een flinke opgave. Het terugdringen van ziekteverzuim van 10 procent naar een gezonder niveau gaat niet van vandaag op morgen lukken. Maar door medewerkers serieus te nemen en hen te betrekken bij de oplossing, zetten ze wel een belangrijke stap. Het is geen quick fix. Het is een langdurig proces van luisteren, aanpassen en blijven proberen. En dat begint met de erkenning dat een medewerker die bij het Leger des Heils slaapt, andere ondersteuning nodig heeft dan iemand met een koophuis in een rustige buitenwijk. Misschien is dat wel de échte les: zorg voor je medewerkers zoals zij voor hun cliënten zorgen. Met aandacht, geduld en oog voor de mens achter de functie.