Zes jaar mislukte urenuitbreiding: waarom zorgmedewerkers niet meer gaan werken

Margriet Bos · 2026-07-21

Je hoort het overal: we moeten meer uren maken in de zorg. Projecten schieten als paddenstoelen uit de grond om zorgmedewerkers te stimuleren hun deeltijdbaan uit te breiden. Maar de realiteit? Die is hard. Al zes jaar lang blijft de zogeheten deeltijdfactor in de sector steken. En dat terwijl de nood hoog is. Het klinkt zo logisch: als iedereen een paar uurtjes extra werkt, lossen we een groot deel van het personeelstekort op. Toch gebeurt het niet. Uit de nieuwste cijfers blijkt dat de gemiddelde deeltijdfactor al jaren rond de 0,7 schommelt. Dat betekent dat de meeste zorgmedewerkers ongeveer 70% van een fulltimebaan werken. En daar komt maar geen verandering in. ### Waarom het zo lastig is Waarom lukt het niet? Het antwoord is niet simpel. Het heeft te maken met een combinatie van factoren. Ten eerste: de werkdruk. Wie in de zorg werkt, weet dat een shift van acht uur vaak aanvoelt als twaalf. Je bent constant aan het rennen, er is weinig tijd voor pauze, en de verantwoordelijkheid is groot. Meer uren werken? Dat voelt voor velen als een recept voor een burn-out. Daarnaast speelt de beloning een rol. Hoewel de salarissen in de zorg de afgelopen jaren zijn gestegen, is het verschil tussen 28 en 36 uur werken vaak niet groot genoeg om de extra inspanning te rechtvaardigen. Zeker niet als je bedenkt dat je dan ook minder tijd overhoudt voor je gezin, hobby's of gewoon rust. - Hoge werkdruk en stress - Beperkte financiële prikkel - Gebrek aan flexibiliteit in roosters - Onvoldoende ondersteuning van leidinggevenden ### Wat er wél gebeurt Toch zijn er initiatieven die hoop geven. Sommige zorginstellingen experimenteren met aangepaste roosters, zoals 9-urige diensten in plaats van 8-urige. Andere bieden bonussen of extra vrije dagen aan voor wie meer uren draait. Helaas blijkt uit de cijfers dat deze projecten nog niet het gewenste effect hebben. Een bekend voorbeeld is het project 'Meer Uren Werken' in de regio Rotterdam, waar zorgmedewerkers eenmalig €500 kregen als ze hun contract uitbreidden. Na een jaar was het effect verwaarloosbaar. De meeste medewerkers gingen terug naar hun oude aantal uren. > "Het is alsof je water naar de zee draagt. We willen wel, maar de omstandigheden werken tegen." – Zorgmedewerker anoniem ### Wat moet er veranderen? Als we echt willen dat zorgmedewerkers meer uren gaan maken, moeten we verder kijken dan alleen financiële prikkels. Het begint bij een cultuurverandering. Minder bureaucratie, meer autonomie en écht luisteren naar wat medewerkers nodig hebben. Dat betekent niet alleen praten over flexibele roosters, maar ze ook daadwerkelijk mogelijk maken. Daarnaast is het belangrijk om de werkdruk te verlagen. Zolang een werkdag van 8 uur voelt als 10, blijven mensen liever thuis. Investeer in ondersteunend personeel, betere systemen en realistische takenlijsten. Alleen dan kunnen we de deeltijdfactor echt laten stijgen. ### Conclusie De cijfers liegen niet: de urenuitbreiding in de zorg komt maar niet van de grond. Het is een complex probleem dat om een integrale aanpak vraagt. Maar met de juiste maatregelen – van lagere werkdruk tot flexibelere roosters – is er hoop. Het wordt tijd dat we niet alleen praten, maar ook doen.