Waarom zorgmedewerkers niet meer uren maken ondanks alle goede bedoelingen

Margriet Bos · 2026-07-21

### De harde realiteit achter de deeltijdfactor Je hoort het overal: we moeten harder werken, meer uren draaien, de handen uit de mouwen steken in de zorg. Toch blijkt uit de nieuwste cijfers dat de zogeheten deeltijdfactor al zes jaar op rij niet stijgt. Sterker nog, hij blijft steken op hetzelfde niveau. En dat terwijl er zoveel projecten en initiatieven zijn opgezet om zorgmedewerkers te stimuleren meer uren te maken. Waar gaat het mis? Laten we eerlijk zijn: het is niet dat mensen geen zin hebben om te werken. Het is dat de omstandigheden niet meewerken. Denk aan hoge werkdruk, onregelmatige diensten en een gebrek aan flexibiliteit. Medewerkers willen wel, maar kunnen niet altijd. ### Wat houdt de groei tegen? Er zijn verschillende redenen waarom de deeltijdfactor niet omhoog gaat. Hier zijn de belangrijkste: - **Te hoge werkdruk**: Mensen zijn bang om op te branden als ze meer uren draaien. - **Onvoldoende flexibiliteit**: Vaste roosters maken het lastig om werk en privé te combineren. - **Gebrek aan ondersteuning**: Geen goede kinderopvang of mantelzorgregelingen. - **Financiële prikkels ontbreken**: De extra uren leveren soms niet genoeg op. Het is een complex probleem. Maar er is hoop. Sommige organisaties experimenteren met andere roosters, zoals het vierdaagse werkweekmodel of meer zeggenschap over eigen uren. En dat werkt soms wel. ### Wat kunnen we doen? Als we de deeltijdfactor echt willen verhogen, moeten we verder kijken dan alleen de cijfers. Het gaat om mensen. Mensen die keuzes maken op basis van wat voor hen werkt. Dus laten we niet alleen praten over projecten, maar ook luisteren naar wat zorgmedewerkers zelf nodig hebben. Een paar suggesties: - **Meer maatwerk**: Laat medewerkers hun eigen uren bepalen binnen grenzen. - **Betere ondersteuning**: Zorg voor opvang en regelingen die het makkelijker maken. - **Eerlijke beloning**: Zorg dat extra uren echt lonen, ook voor parttimers. Het is een uitdaging, maar niet onmogelijk. De sector staat voor een grote verandering. En die begint bij het serieus nemen van de wensen en behoeften van de mensen die het werk doen. ### Tot slot De cijfers liegen niet: zes jaar stilstand is een teken dat we anders moeten denken. Niet alleen over uren, maar over hoe we werk organiseren. En dat begint met een open gesprek. Laten we dat gesprek aangaan.