Waarom zorgmedewerkers niet meer uren gaan werken ondanks alle beloftes

Margriet Bos · 2026-07-21

Je hoort het overal: we moeten meer handen aan het bed, zorgmedewerkers moeten meer uren gaan draaien. Maar de praktijk is weerbarstig. Uit de nieuwste cijfers blijkt dat de deeltijdfactor in de zorg al zes jaar stagneert. En dat terwijl er zoveel enthousiasme is om het anders te doen. Wat is er aan de hand? Laten we er eens induiken. ### De harde cijfers De cijfers liegen er niet om. Ondanks alle goede bedoelingen blijft het aantal uren dat zorgmedewerkers gemiddeld werken steken. De deeltijdfactor, een maat voor hoe veel uur iemand werkt ten opzichte van een volledige werkweek, is al zes jaar niet gestegen. Dat betekent dat de belofte van urenuitbreiding vooralsnog niet wordt waargemaakt. - In 2018 lag de deeltijdfactor op 0,72 - In 2024 is dat nog steeds 0,72 - Het aantal zorgmedewerkers dat meer dan 32 uur per week werkt, blijft schommelen rond de 15% Dit is geen nieuws om vrolijk van te worden, maar het is wel de realiteit. ### Waarom lukt het niet? Er spelen meerdere dingen tegelijk. Ten eerste is er de werkdruk. Veel zorgmedewerkers geven aan dat een dag in de zorg intensief is. Langer werken betekent vaak nog meer druk, en dat schrikt af. Daarnaast speelt de balans tussen werk en privé een grote rol. Vooral vrouwen werken in de zorg en zij combineren dat vaak met zorgtaken thuis. > "Ik zou best meer willen werken, maar dan moet de opvang voor mijn kinderen wel geregeld zijn. En dat is nu niet het geval." – Een zorgmedewerker uit de thuiszorg ### Wat kan er veranderen? Het is niet hopeloos. Er zijn zeker initiatieven die werken. Denk aan flexibele roosters, betere ondersteuning en meer waardering. Maar het vraagt om een cultuuromslag. Niet alleen bij werkgevers, maar ook bij ons allemaal. We moeten accepteren dat zorgmedewerkers niet alleen maar meer uren kunnen maken, maar dat we ook moeten kijken naar hoe we hun werk lichter kunnen maken. ### Conclusie De stagnerende deeltijdfactor is een signaal. Het laat zien dat praten over verandering niet genoeg is. Er zijn echte stappen nodig: investeren in personeel, luisteren naar hun wensen en durven experimenteren met nieuwe werkvormen. Pas dan kunnen we de zorg toekomstbestendig maken.