Waarom zorgbestuurders terughoudend zijn met investeren

Margriet Bos · 2026-09-01

Je hoort het steeds vaker: de zorg zou eigenlijk veel meer moeten investeren. In nieuwe technologie, in beter personeel, in toekomstbestendige gebouwen. Maar als je dan kijkt wat er daadwerkelijk gebeurt, blijft het vaak stil. Waarom is dat toch? EY, het bekende adviesbureau, bracht onlangs een interessant inzicht naar buiten. Zij zien dat zorgbestuurders bijzonder voorzichtig zijn als het om investeringen gaat. En dat terwijl de nood hoog is en de mogelijkheden er zeker zijn. ### De menselijke kant van moeilijke keuzes Rob Leensen van EY legt het haarfijn uit. "Je maakt nu een beslissing voor de komende veertig jaar," zegt hij. En dat is precies waar de schoen wringt. Veertig jaar is ontzettend lang. Wie kan er nu met zekerheid zeggen hoe de zorg er over vier decennia uitziet? Het is volgens Leensen "heel menselijk" om dan maar even geen risicovolle of gedurfde beslissing te nemen. Je kunt het vergelijken met het kopen van een huis. Stel je voor: je moet een woning kiezen waar je de rest van je leven blijft. De druk is enorm, en fouten zijn bijna onomkeerbaar. Logisch dat je dan extra goed nadenkt, toch? ### De valkuil van veilig spelen Maar hier zit precies het probleem. Die terughoudendheid, hoe begrijpelijk ook, kan op de lange termijn juist riskanter zijn. Want terwijl we wachten op de perfecte oplossing, lopen we kansen mis. De wereld verandert snel, en de zorg moet mee. Denk aan digitale zorg op afstand. Persoonsalarmering met valdetectie. Slimme sensoren die gezondheidsproblemen vroegtijdig signaleren. Dit zijn geen toekomstmuziek meer - het is er nu al. Maar het vraagt wel om investeringen vandaag. ### Wat houdt bestuurders precies tegen? Er spelen verschillende factoren mee. Ik zet ze even voor je op een rij: - De enorme verantwoordelijkheid voelt als een zware last - Onzekerheid over toekomstige ontwikkelingen en regelgeving - Angst voor kritiek als een investering niet meteen rendeert - Complexe financiële structuren en bureaucratische procedures - De druk om eerst huidige problemen op te lossen Het is alsof je op een kruispunt staat met vijf verschillende wegen, en je moet kiezen zonder kaart. Spannend, maar ook behoorlijk intimiderend. ### Een nieuwe manier van denken Misschien moeten we het hele idee van 'veertig jaar' loslaten. Wie zegt dat investeringen zo lang mee moeten gaan? Soms is het beter om klein te beginnen, te leren, en bij te sturen. Agile werken, noemen ze dat in de techwereld. Stel je voor dat je niet meteen het complete digitale zorgsysteem implementeert, maar begint met één afdeling. Of dat je eerst experimenteert met persoonsalarmering bij een kleine groep cliënten. Zo beperk je het risico, maar kom je wel in beweging. ### De rol van vertrouwen en lef Uiteindelijk draait het om vertrouwen. Vertrouwen in de toekomst, vertrouwen in je team, en vertrouwen in je eigen oordeel. Rob Leensen heeft gelijk - het is menselijk om voorzichtig te zijn. Maar soms is het nog menselijker om juist wel die stap te zetten. Want laten we eerlijk zijn: de zorg heeft deze investeringen hard nodig. Onze ouderen verdienen de beste technologie om veilig thuis te kunnen blijven wonen. Onze zorgprofessionals verdienen tools die hun werk makkelijker en betekenisvoller maken. ### Van terughoudendheid naar vooruitgang Het mooie is: we hoeven niet allemaal in één keer het wiel opnieuw uit te vinden. Er zijn al zoveel goede voorbeelden van zorginstellingen die wél die investering durfden te doen. Die nu al profiteren van slimmere systemen, betere uitkomsten, en tevredenere cliënten. De vraag is niet óf we moeten investeren, maar hoe we het slim kunnen aanpakken. Hoe we grote uitdagingen opdelen in haalbare stappen. Hoe we leren van elkaar, en vooral: hoe we durven te beginnen. Want zoals elke reis begint met een eerste stap, begint elke verbetering in de zorg met een eerste investering. Een investering in vertrouwen, in vernieuwing, en in de toekomst van ons allemaal.