Waarom zorgbestuurders miljoenen laten liggen

Margriet Bos · 2026-09-01

Het is een gesprek dat ik vaak voer met collega's in de zorg. We zien allemaal de kansen, de innovaties die het leven van onze ouderen kunnen verbeteren. Persoonsalarmering die tegenwoordig niet meer alleen een knopje is, maar complete veiligheidssystemen biedt. Toch blijven investeringen vaak uit. EY ziet het ook: zorgbestuurders zijn voorzichtig. Heel voorzichtig. ### De menselijke kant van beslissingen Rob Leensen van EY verwoordde het treffend: "Je maakt nu een beslissing voor de komende veertig jaar. Dan is het soms heel menselijk om maar beter even geen risicovolle of gedurfde beslissing te nemen." Dat herken ik. Als je dagelijks werkt met de veiligheid van kwetsbare ouderen, voelt elke keuze zwaar. Maar hier zit precies het probleem - door niet te kiezen, kies je eigenlijk voor stilstand. Denk eens aan moderne persoonsalarmering. We hebben het niet meer over die oude systemen met alleen een noodknop. Nee, we praten over: - Valdetectie die automatisch alarm slaat - GPS-tracking voor buitenshuis - Spraakherkenning voor handsfree bediening - Integratie met slimme huisapparatuur Deze technologie bestaat, is bewezen effectief, en kan echt levens redden. Toch hikken veel organisaties aan tegen de investering van enkele duizenden euro's per gebruiker. ### De kosten van niets doen Laten we even rekenen. Een val in huis zonder directe hulp kan leiden tot: - Langere ziekenhuisopname (gemiddeld 7-10 dagen extra) - Complexere revalidatie - Verlies van zelfstandigheid - Hogere zorgkosten op lange termijn Een geavanceerd alarmsysteem kost misschien 1500 tot 3000 euro per persoon inclusief installatie en abonnement. Maar een ziekenhuisopname kost al snel 800 euro per dag. De rekensom is snel gemaakt, toch? Wat me vooral zorgen baart, is dat we in de zorg soms vergeten dat investeren niet alleen over geld gaat. Het gaat over waardigheid. Over het mogelijk maken van zelfstandig wonen. Over families die 's nachts wél kunnen slapen omdat ze weten dat moeder of vader veilig is. ### Een nieuwe manier van denken Ik begrijp de terughoudendheid. Werkdruk is hoog, budgetten zijn krap, en de verantwoordelijkheid voelt enorm. Maar laten we het eens omdraaien. In plaats van te vragen "kunnen we dit betalen?", zouden we moeten vragen "kunnen we het ons veroorloven om dit niet te doen?" De zorg van morgen vraagt om lef. Om bestuurders die verder kijken dan de volgende begrotingsronde. Die snappen dat investeren in veiligheidstechnologie niet alleen kosten zijn, maar vooral ook opbrengsten: - Meer zelfredzaamheid van cliënten - Minder acute interventies nodig - Hogere kwaliteit van leven - Tevredenere medewerkers die betere tools hebben ### Het gesprek dat we moeten voeren Misschien moeten we het niet hebben over "risicovolle beslissingen", zoals Leensen zegt. Misschien moeten we het hebben over verantwoorde keuzes. Over investeringen waarvan we weten dat ze renderen, zowel in euro's als in menselijk welzijn. Ik sprak laatst een dochter wier moeder dankzij valdetectie binnen 3 minuten hulp kreeg na een val. "Die investering heeft mijn moeder haar zelfstandigheid gegeven," zei ze. "En mij mijn gemoedsrust." Dat is waar het om draait. Dus aan alle zorgbestuurders: ja, de beslissingen zijn groot. Ja, ze hebben impact voor jaren. Maar soms is de grootste risico's nemen, juist géén risico nemen. Terwijl de wereld om ons heen verandert, technologie zich ontwikkelt, en onze ouderen betere zorg verdienen. Laten we het gesprek aangaan. Niet over wat we niet kunnen, maar over wat wél mogelijk is. Want elke euro die we nu niet investeren in veiligheid en kwaliteit van leven, is straks misschien wel de duurste euro die we ooit hebben bespaard.