Waarom moeilijk bereikbare patiënten gewoon in het ziekenhuis lopen

Margriet Bos · 2026-10-29

Van inkoop tot implementatie zou digitale toegankelijkheid een kernwaarde moeten zijn bij zorgorganisaties. Dat stelt Lucille Standaar, die onlangs promoveerde op de digitalisering van de zorg. “De zogeheten moeilijk bereikbare groepen lopen gewoon rond in het ziekenhuis.” Het is een prikkelende uitspraak die je aan het denken zet. Want als die groepen er dan toch zijn, waarom bereiken we hen dan zo slecht? Standaar pleit ervoor om digitale toegankelijkheid niet als bijzaak te zien, maar als fundament. ### De kloof tussen beleid en praktijk Zorgorganisaties besteden veel aandacht aan digitale innovatie. Denk aan patiëntenportalen, e-health-toepassingen en online afspraken. Maar volgens Standaar gaat het mis bij de implementatie. “We vergeten vaak dat niet iedereen digitaal vaardig is”, zegt ze. “En juist de mensen die het hardst zorg nodig hebben, vallen buiten de boot.” Dat is niet alleen een technisch probleem. Het raakt aan de kern van goede zorg: iedereen moet kunnen meedoen. Toch blijkt in de praktijk dat ouderen, mensen met een beperking of laaggeletterden vaak vastlopen in het digitale doolhof. ### Wat betekent dit voor persoonlijke alarmering? Als expert op het gebied van persoonsalarmering voor ouderen zie ik dit dagelijks. Een persoonlijk alarm is vaak een levenslijn. Maar als de bijbehorende app of online portal niet toegankelijk is, wordt die lijn een doodlopende weg. Daarom is het essentieel dat fabrikanten en zorgverleners al vanaf de inkoop nadenken over toegankelijkheid. - Kies voor systemen met eenvoudige bediening en duidelijke taal. - Test de toegankelijkheid met de doelgroep zelf, niet alleen met techneuten. - Zorg voor ondersteuning bij het instellen en gebruiken van de apparatuur. ### Een voorbeeld uit de praktijk Neem mevrouw De Vries, 82 jaar. Ze woont zelfstandig en heeft een persoonsalarm. Ze wil graag haar kinderen bellen via de bijbehorende app, maar ze begrijpt de menu’s niet. Het alarm werkt, maar de extra functies blijven onbenut. “Ik voel me dom”, zegt ze. “Terwijl ik vroeger altijd alles zelf regelde.” Dat raakt me. Digitale toegankelijkheid gaat niet alleen over techniek, maar over waardigheid. Mensen moeten zich niet buitengesloten voelen door systemen die voor hen zijn bedoeld. ### Hoe maken we het verschil? Volgens Standaar begint het bij bewustwording. “Van inkoop tot implementatie moet toegankelijkheid een kernwaarde zijn.” Dat betekent dat zorgorganisaties al bij de aanschaf van systemen eisen stellen. En dat ze blijven monitoren of de systemen echt gebruikt worden door alle doelgroepen. > “De moeilijk bereikbare groepen lopen gewoon rond in het ziekenhuis. Laten we ze dan ook bereiken.” – Lucille Standaar Voor persoonsalarmering betekent dit concreet: kies voor systemen die intuïtief zijn, met grote knoppen, spraakondersteuning en duidelijke feedback. En blijf luisteren naar de ervaringen van gebruikers. ### Conclusie Digitale toegankelijkheid is geen luxe, maar een noodzaak. Zeker voor senioren die afhankelijk zijn van een persoonlijk alarm. Door hier vanaf het begin rekening mee te houden, zorgen we ervoor dat niemand buiten de boot valt. Want zorg moet voor iedereen toegankelijk zijn, ook in het digitale tijdperk.