Waarom meer salaris zorgpersoneel niet aan het werk krijgt

Margriet Bos · 2026-07-31

Zes jaar geleden klonk dezelfde roep om meer handen aan het bed. En vandaag? Nog steeds werkt een groot deel van de zorgmedewerkers in deeltijd. Ondanks alle projecten, pilots en goede bedoelingen is er nauwelijks iets veranderd. De uitslag van onze poll bevestigt wat velen al vermoeden: een hoger salaris is niet de sleutel. Dat roept natuurlijk direct de vraag op: waar ligt dat dan wél aan? Want laten we eerlijk zijn, geld speelt altijd een rol. Maar blijkbaar weegt het niet op tegen de redenen waarom mensen bewust minder uren draaien. ### De cijfers liegen niet Uit de poll die we deze week hielden, kwam een opvallend beeld naar voren. Een ruime meerderheid van de respondenten gaf aan dat salarisverhoging hen niet zou verleiden om meer uren te gaan werken. Niet omdat ze het geld niet kunnen gebruiken, maar omdat er andere, diepere barrières spelen. Denk aan: - De werkdruk die nu al te hoog is - De administratieve rompslomp die ten koste gaat van zorgtijd - Het gebrek aan waardering en respect vanuit de organisatie - De roosters die onvoorspelbaar zijn en moeilijk te combineren met privéleven Het zijn precies deze punten die keer op keer terugkomen in gesprekken met zorgprofessionals. En toch blijven werkgevers vooral inzetten op financiële prikkels. ### Waarom salaris alleen niet genoeg is Stel je voor: je werkt al jaren in de zorg, je draait zware diensten en je doet het met passie. Maar elke dag voelt het alsof je tekortschiet omdat er te weinig tijd is voor echte aandacht. Dan komt er een brief van je werkgever met daarin een aanbod voor een hoger salaris, mits je meer uren gaat werken. Klinkt aantrekkelijk? Misschien even. Maar dan denk je aan die ene dienst waarin je amper tijd had om te lunchen. Aan die familie die je moest bellen met slecht nieuws terwijl je eigenlijk al drie taken tegelijk deed. En dan weet je: meer uren betekent meer van dat gevoel. Het is dus niet zo dat zorgmedewerkers lui zijn of geen ambitie hebben. Integendeel. Ze maken een bewuste keuze om hun eigen grenzen te bewaken. En dat is eigenlijk een heel gezond signaal. ### Wat zou dan wél werken? De polluitslag geeft een duidelijke richting aan. Het gaat niet om het aantal uren op papier, maar om de kwaliteit van die uren. Zorgmedewerkers willen het gevoel hebben dat ze er mogen zijn voor hun cliënten. Dat ze niet constant hoeven te rennen en vliegen. Een paar suggesties die vaak genoemd worden: - Kleinere teams met vaste gezichten, zodat er echt een band kan ontstaan - Meer zeggenschap over het eigen rooster - Tijd voor reflectie en bijscholing binnen werktijd - Een cultuur waarin fouten maken mag en leren centraal staat Het klinkt misschien simpel, maar dit zijn de zaken die het verschil maken. Het zijn geen dure maatregelen, maar ze vragen wel om een andere mindset bij leidinggevenden en bestuurders. ### De rol van thuiszorg en mantelzorg Interessant is ook dat veel respondenten aangaven dat ze naast hun baan mantelzorg verlenen. Dat is een dubbele belasting die vaak onzichtbaar blijft. Als je 's avonds nog voor een ouder of partner zorgt, is het logisch dat je niet nog meer uren op de werkvloer wilt doorbrengen. Hier ligt een kans voor werkgevers. Door oog te hebben voor de thuissituatie en daar flexibel mee om te gaan, kun je veel meer bereiken dan met een salarisverhoging. Een medewerker die zich gezien voelt, is eerder bereid om na te denken over uitbreiding van uren. ### Conclusie: tijd voor een andere aanpak De uitslag van de poll is duidelijk: blijf niet hangen in het salarisargument. Het is tijd voor een bredere blik op wat zorgmedewerkers nodig hebben om met plezier en energie meer uren te draaien. Dat vraagt om lef en om het durven loslaten van oude patronen. Wij gaan in ieder geval door met het ophalen van deze verhalen. Want alleen door goed te luisteren naar de mensen in de zorg, kunnen we echt iets veranderen. En wie weet staan we over zes jaar voor heel andere cijfers.