Waarom meer salaris zorgpersoneel niet aan het werk krijgt

Margriet Bos · 2026-07-31

Zes jaar geleden was er al discussie over het tekort aan zorgmedewerkers. Zes jaar later praten we nog steeds over hetzelfde probleem. Het aantal zorgmedewerkers dat in deeltijd werkt is namelijk vrijwel onveranderd hoog gebleven. Ondanks alle projecten, campagnes en goede bedoelingen om mensen te verleiden meer uren te draaien. De uitslag van de poll van deze week bevestigt dat beeld opnieuw. Dat roept natuurlijk de vraag op: waarom lukt het niet? Want laten we eerlijk zijn, er is de afgelopen jaren genoeg geprobeerd. Van flexibele roosters tot bonussen en van loopbaanpaden tot extra opleidingsmogelijkheden. Toch blijft de groei in zorguren uit. Het is tijd om daar eens goed naar te kijken. ### Wat de poll ons vertelt De poll van deze week is duidelijk. Een hoger salaris wordt door veel respondenten niet gezien als de oplossing voor het urenprobleem. Natuurlijk, geld is belangrijk. Maar het blijkt niet de belangrijkste drijfveer om meer uren te gaan werken in de zorg. Dat is een opvallende uitkomst, zeker omdat salarisverhogingen vaak als eerste worden genoemd in het debat over zorgpersoneel. De deelnemers aan de poll geven aan dat andere factoren zwaarder wegen. Denk aan werkdruk, regie over de eigen agenda en waardering voor het werk dat zij doen. Het gaat dus niet alleen om wat je verdient, maar vooral om hoe je werk voelt. En dat gevoel wordt bepaald door veel meer dan alleen het maandelijkse salaris. ### Waarom geld niet de sleutel is Stel je voor: je krijgt een aanbod om meer uren te werken. Je salaris gaat omhoog, maar je rooster wordt voller en je vrije tijd krimpt. Voor veel zorgmedewerkers is dat geen eerlijke ruil. Zeker niet als de werkdruk al hoog is en de administratieve lasten toenemen. Meer uren betekent dan vooral meer van hetzelfde, en dat is niet wat mensen motiveert. Uit gesprekken met zorgmedewerkers komt steeds weer hetzelfde naar voren. Ze willen ruimte om goed werk te leveren. Tijd voor de cliënt, tijd voor elkaar en tijd om even op adem te komen. Een hoger salaris kan dat niet compenseren. Het is een misverstand dat financiële prikkels altijd werken. In de zorg ligt de sleutel vaak bij zaken die niets met geld te maken hebben. - Meer zeggenschap over werktijden en roosters - Minder administratieve rompslomp - Echte waardering en erkenning voor het vak - Mogelijkheden om te groeien zonder de zorgvraag uit het oog te verliezen - Goede begeleiding en ondersteuning op de werkvloer ### Wat wél kan helpen Als een hoger salaris niet de oplossing is, wat dan wel? De poll-resultaten wijzen richting een combinatie van maatregelen. Het begint met luisteren naar wat zorgmedewerkers zelf nodig hebben. Dat klinkt eenvoudig, maar in de praktijk wordt er nog te vaak vanuit de organisatie gedacht in plaats van vanuit de medewerker. Een concreet voorbeeld: een thuiszorgmedewerker die meer uren wil werken, maar alleen als die uren aansluiten op schooltijden. Of een verpleegkundige die meer wil draaien, maar geen extra administratieve taken erbij wil krijgen. Dit zijn geen onmogelijke wensen. Toch sneuvelen ze vaak in de praktijk, omdat roosters en protocollen leidend zijn in plaats van de mens. Daarnaast speelt vitaliteit een rol. Wie met plezier naar het werk gaat, heeft meer energie om extra uren te draaien. Dat betekent investeren in een gezonde werkomgeving, waarin medewerkers zich gesteund voelen. Niet alleen door leidinggevenden, maar ook door collega's. Een team waarin je elkaar helpt en waarin ruimte is voor persoonlijke omstandigheden, dat maakt het verschil. ### Conclusie: tijd voor een andere aanpak De uitslag van de poll is een duidelijk signaal. We moeten stoppen met denken dat meer geld het probleem oplost. Het is tijd voor een andere aanpak, waarin de mens centraal staat. Dat vraagt om lef en om het loslaten van oude gewoontes. Maar de beloning is groot: meer zorgmedewerkers die met energie en plezier meer uren willen werken. Voor beleidsmakers en zorgorganisaties ligt hier een kans. Niet door weer een nieuw project te starten, maar door te luisteren naar wat er al gezegd wordt. De antwoorden liggen op tafel. Het is nu zaak om ze ook echt te gebruiken. Want zes jaar is lang genoeg geweest.