Waarom meer salaris zorgmedewerkers niet aan meer uren helpt
Margriet Bos ·
Luister naar dit artikel~4 min

In zes jaar tijd is er vrijwel niets veranderd aan het hoge aantal zorgmedewerkers dat in deeltijd werkt. Alle projecten om mensen te verleiden meer uren te gaan werken ten spijt. De uitslag van de poll van deze week weerspiegelt dat.
Zes jaar geleden stond de zorgsector voor een enorme uitdaging: te veel medewerkers werkten in deeltijd en er waren te weinig handen aan het bed. Vandaag de dag is er vrijwel niets veranderd. Ondanks talloze projecten, campagnes en stimuleringsregelingen blijft het aantal zorgmedewerkers dat in deeltijd werkt hardnekkig hoog. De uitslag van de poll van deze week bevestigt dit opnieuw: een hoger salaris is niet de sleutel.
### Wat zegt de poll ons eigenlijk?
We vroegen onze lezers wat volgens hen de belangrijkste reden is waarom zorgmedewerkers niet meer uren gaan maken. Het antwoord was verrassend eenduidig. Geld speelt weliswaar een rol, maar het is zeker niet de belangrijkste factor. Uit de poll blijkt dat werkdruk, flexibiliteit en waardering veel zwaarder wegen dan een paar euro extra op de loonstrook.
Deze uitkomst sluit aan bij wat we in de praktijk al jaren horen van zorgprofessionals. Het gaat niet om het salaris, maar om de kwaliteit van het werk en de balans tussen werk en privéleven. Iemand die structureel overwerkt is, laat zich niet verleiden met een bonus van 5 procent.
### De echte redenen achter deeltijdwerk
Waarom kiezen zoveel zorgmedewerkers dan voor minder uren? Uit gesprekken en onderzoeken komen een aantal terugkerende thema's naar voren:
- **Werkdruk en stress**: De zorg is intensief. Veel medewerkers geven aan dat ze fysiek en mentaal niet meer aankunnen dan 24 of 28 uur per week.
- **Onregelmatige diensten**: Avond-, nacht- en weekenddiensten maken het lastig om werk en gezin te combineren. Meer uren betekent vaak ook meer onregelmatigheid.
- **Gebrek aan waardering**: Zorgmedewerkers voelen zich vaak onvoldoende gezien door leidinggevenden en de maatschappij. Een hoger salaris compenseert dat gevoel niet.
- **Praktische bezwaren**: Denk aan reistijd, kinderopvang en mantelzorgtaken. Vooral vrouwen in de leeftijd van 45 tot 60 jaar dragen vaak meerdere verantwoordelijkheden.
### Waarom salarisverhoging alleen niet werkt
Natuurlijk is een goed salaris belangrijk. Niemand zegt dat zorgmedewerkers voor een fooi moeten werken. Maar de poll laat zien dat een salarisverhoging op zichzelf niet genoeg is om mensen te verleiden tot meer uren. Het is een misvatting dat financiële prikkels altijd het gedrag veranderen. In de praktijk blijkt dat zorgmedewerkers vooral behoefte hebben aan:
- Meer zeggenschap over hun rooster
- Echte aandacht voor hun welzijn
- Mogelijkheden om door te groeien zonder hun cliënten te verliezen
- Een cultuur waarin parttime werken niet als een gebrek aan ambitie wordt gezien
### Wat kan er dan wél veranderen?
Als hoger salaris niet de oplossing is, wat dan wel? De afgelopen jaren zijn er verschillende initiatieven geweest die wél resultaat lieten zien. Organisaties die investeerden in zelfroosteren zagen bijvoorbeeld dat medewerkers vaker bereid waren om extra diensten te draaien. Ook teams waarin waardering structureel onderdeel is van de dagelijkse praktijk, rapporteren minder verloop en meer betrokkenheid.
Daarnaast speelt opleiding een rol. Zorgmedewerkers die zich kunnen ontwikkelen, voelen zich meer verbonden met hun werk en zijn eerder geneigd om meer uren te maken. Het gaat dus om een combinatie van factoren: autonomie, ontwikkeling en een gezonde werkomgeving.
### Een realitycheck voor beleidsmakers
De poll van deze week is een duidelijke wake-upcall. Beleidsmakers en bestuurders die blijven inzetten op salarisverhogingen als belangrijkste instrument, missen de kern. Natuurlijk moet het salaris eerlijk zijn en meestijgen met de inflatie. Maar als we echt willen dat zorgmedewerkers meer uren gaan werken, moeten we de randvoorwaarden verbeteren.
Zes jaar is een lange tijd. Het is tijd voor een andere aanpak. Een aanpak die niet uitgaat van wat de organisatie wil, maar van wat de medewerker nodig heeft om vol te houden. Pas dan zien we wellicht een kentering in het aantal deeltijders. En dat is niet alleen goed voor de zorgsector, maar vooral voor de mensen die er dagelijks met hart en ziel aan het werk zijn.