Waarom meer salaris zorgmedewerkers niet aan meer uren helpt

Margriet Bos · 2026-07-31

Zes jaar lang is er geprobeerd om zorgmedewerkers te verleiden tot meer uren. Met bonussen, flexibele roosters en allerlei andere projecten. Toch is het aantal deeltijders in de zorg nauwelijks veranderd. De uitslag van de poll van deze week maakt pijnlijk duidelijk waarom: een hoger salaris is niet de sleutel. Dat klinkt misschien tegenstrijdig. Want wie wil er nou niet meer verdienen? Maar de realiteit is weerbarstiger dan een simpele rekensom. Uit de poll blijkt dat de echte redenen veel dieper liggen. Het gaat niet om geld, maar om werkdruk, waardering en de balans tussen werk en privéleven. ### Wat de poll ons vertelt We vroegen zorgmedewerkers wat hen zou overhalen om meer uren te draaien. Het antwoord was verrassend eenduidig. Geld stond niet bovenaan. In plaats daarvan noemden ze dingen als: - Minder administratieve rompslomp, zodat ze meer tijd aan patiënten kunnen besteden - Echte waardering van leidinggevenden, niet alleen een schouderklopje maar ook zeggenschap - Een voorspelbaar rooster, zodat ze hun privéleven kunnen plannen - Kleinere teams en betere ondersteuning op de werkvloer Deze uitkomsten stroken met wat we al langer horen in gesprekken met zorgprofessionals. Veel mensen kiezen bewust voor de zorg vanwege de inhoud van het werk. Ze willen betekenisvol bezig zijn. Maar als de werkdruk te hoog oploopt en de administratie de overhand krijgt, verdwijnt die motivatie snel. ### Waarom geld alleen niet werkt Een hoger salaris klinkt aantrekkelijk, maar het lost de kernproblemen niet op. Stel je voor dat je meer uren gaat werken en daardoor juist meer administratie en stress krijgt. Dan is het extra geld al snel niet meer waard. Zeker niet als je ook nog eens geen grip hebt op je rooster. Bovendien speelt er iets anders mee. Veel zorgmedewerkers voelen zich al overbelast in hun huidige uren. De gedachte aan meer uren roept dan eerder weerstand op dan enthousiasme. Het is een vicieuze cirkel: hoe hoger de werkdruk, hoe minder mensen bereid zijn om bij te springen. ### Wat wél zou helpen Als we de poll mogen geloven, ligt de oplossing niet in het salaris maar in de randvoorwaarden. Medewerkers willen ergens werken waar ze zich gehoord voelen. Waar ze invloed hebben op hun eigen planning. Waar ze niet continu het gevoel hebben dat ze tekortschieten. Een concreet voorbeeld: een zorginstelling die werkt met zelfroosteren. Medewerkers geven zelf aan wanneer ze kunnen en willen werken. Dat geeft autonomie en voorspelbaarheid. En het scheelt enorm in de last-minute wijzigingen die nu vaak voor frustratie zorgen. Daarnaast is er behoefte aan een andere manier van kijken naar werktijd. Niet alleen tellen hoeveel uur iemand aanwezig is, maar ook wat er in die uren wordt bereikt. Een zorgmedewerker die in zes uur tijd twintig cliënten goed helpt, levert meer op dan iemand die acht uur achter een bureau zit met administratie. ### De rol van werkgevers Werkgevers in de zorg staan voor een lastige opgave. Ze moeten de zorg draaiende houden met minder mensen, terwijl de vraag alleen maar toeneemt. Toch laten de pollresultaten zien dat er kansen liggen. Door te investeren in de juiste dingen, kunnen ze medewerkers verleiden om meer uren te maken. Dat begint met luisteren. Echt luisteren, niet alleen een jaarlijks medewerkerstevredenheidsonderzoek. Ga het gesprek aan op de werkvloer. Vraag wat mensen nodig hebben om meer uren te draaien. En wees bereid om daar iets mee te doen, ook als dat betekent dat je als organisatie moet veranderen. ### Conclusie De poll van deze week bevestigt wat veel mensen in de zorg al lang weten. Een hoger salaris is niet de sleutel tot meer werkuren. Het gaat om respect, autonomie en een werkplek waar je je gewaardeerd voelt. Pas als die basis op orde is, zijn zorgmedewerkers misschien bereid om meer uren te maken. En dat is een boodschap die elke werkgever ter harte zou moeten nemen.