Waarom meer salaris zorgmedewerkers niet aan meer uren helpt

Margriet Bos · 2026-07-31

Zes jaar geleden klonk dezelfde roep om meer handen aan het bed. En vandaag? Nog steeds werkt een groot deel van de zorgmedewerkers in deeltijd. Ondanks tientallen projecten, pilots en mooie beloftes is er nauwelijks iets veranderd. De uitslag van onze poll bevestigt wat velen al vermoeden: een hoger salaris is niet de sleutel. ### Wat de poll ons vertelt We vroegen zorgprofessionals wat hen zou overhalen om meer uren te draaien. Het antwoord was verrassend eenduidig. Geld bleek niet de belangrijkste motivator. In plaats daarvan noemden deelnemers vooral de werkdruk, de roosterflexibiliteit en het gebrek aan waardering. De poll laat zien dat we het probleem misschien wel bij het verkeerde eind hebben. - **Werkdruk** is de grootste struikelblok - **Flexibele roosters** wegen zwaarder dan een bonus - **Erkenning** van collega's en leidinggevenden doet meer dan een salarisverhoging De uitkomst is geen verrassing voor wie dagelijks in de zorg werkt. Wie constant op scherp staat, kiest liever voor rust dan voor extra euro's. Het is een menselijke afweging die we te vaak negeren. ### Waarom salaris alleen niet genoeg is Natuurlijk telt geld. Niemand zegt dat zorgmedewerkers geen eerlijk loon verdienen. Maar de poll maakt duidelijk dat een hoger salaris alleen niet het structurele probleem oplost. De zorg is zwaar, zowel fysiek als mentaal. Wie na een dienst van acht uur volledig uitgeput thuiskomt, denkt niet aan de extra uren die hij of zij zou kunnen draaien. Die denkt aan rust, aan herstel, aan tijd voor zichzelf. Bovendien speelt de roosterproblematiek een grote rol. Veel zorgmedewerkers hebben te maken met onvoorspelbare diensten. Dat maakt het lastig om een leven buiten het werk op te bouwen. Een hoger salaris verandert daar niets aan. Het maakt alleen dat je meer betaald krijgt voor een rooster dat je leven beheerst. ### De echte oplossingen liggen elders Als we zorgmedewerkers echt meer uren willen laten werken, moeten we anders denken. Niet over geld, maar over de randvoorwaarden. Wat zou het verschil maken? De poll geeft een paar duidelijke richtingen. - **Betere roosterplanning** met inspraak van medewerkers zelf - **Meer ondersteuning** van administratief personeel zodat zorgtaken centraal blijven staan - **Mentale ondersteuning** en coaching op de werkvloer - **Kinderopvang** die aansluit op onregelmatige werktijden Een zorgmedewerker die zich gesteund voelt, die invloed heeft op zijn of haar agenda en die weet dat er iemand klaarstaat bij moeilijke momenten, die overweegt eerder om extra diensten te draaien. Dat is geen theorie; dat is wat de poll ons leert. ### Wat betekent dit voor de zorgsector? De uitkomst van de poll is een wake-upcall. Zes jaar lang investeren in salarisverhogingen en financiële bonussen heeft niet het gewenste effect gehad. Het is tijd voor een andere aanpak. Werkgevers in de zorg zouden moeten luisteren naar wat medewerkers écht nodig hebben. Dat vraagt om lef, om het loslaten van oude patronen en om durf te investeren in zaken die niet direct in cijfers zijn uit te drukken. Natuurlijk is dit geen pleidooi tegen eerlijke lonen. Integendeel. Maar we moeten erkennen dat geld alleen geen structurele oplossing biedt. De zorg heeft behoefte aan een cultuurverandering, waarin medewerkers centraal staan en waarin werkplezier net zo belangrijk is als de productiecijfers. ### Een oproep aan beleidsmakers De poll-uitslag is duidelijk. Beleidsmakers en zorgbestuurders zouden deze signalen serieus moeten nemen. Het is verleidelijk om te blijven inzetten op financiële prikkels, maar de praktijk wijst uit dat dit niet werkt. Laten we investeren in een werkomgeving waar mensen graag werken, waar ze gehoord worden en waar ze met plezier hun steentje bijdragen. Want uiteindelijk draait het niet om het aantal uren, maar om de kwaliteit van die uren. De zorg is een prachtige sector, vol met toegewijde professionals. Het is onze gezamenlijke verantwoordelijkheid om hen te ondersteunen op een manier die écht werkt. De poll geeft ons de richting. Nu is het aan ons om die richting te volgen.