Waarom meer salaris zorgmedewerkers niet aan het werk krijgt

Margriet Bos · 2026-07-31

Het is een vraag die beleidsmakers en zorgbestuurders al jaren bezighoudt: hoe krijgen we zorgmedewerkers zover dat ze meer uren gaan draaien? Het antwoord lijkt voor de hand te liggen: bied meer salaris. Maar de realiteit is weerbarstiger. Uit de poll van deze week blijkt namelijk iets opvallends: een hoger salaris is niet de sleutel. We zagen de cijfers al vaker voorbijkomen, maar het blijft schrikken. In zes jaar tijd is er vrijwel niets veranderd aan het hoge aantal zorgmedewerkers dat in deeltijd werkt. Ondanks alle projecten, pilots en goede bedoelingen om mensen te verleiden meer uren te maken, blijft het aantal deeltijders stabiel hoog. En dat terwijl de zorg staat te springen om extra handen. ### Wat de poll ons vertelt De poll van deze week bevestigt wat veel zorgprofessionals al langer vermoeden. Het is niet het geld dat ontbreekt, maar iets anders. Deelnemers aan de poll gaven aan dat factoren als werkdruk, roosters en de balans tussen werk en privé zwaarder wegen dan een paar euro extra op de loonstrook. Dat is een belangrijk signaal. Want als we alleen inzetten op financiële prikkels, blijven we langs elkaar heen praten. De zorgvraag neemt toe, maar de beschikbaarheid van personeel niet. En dat heeft gevolgen voor de kwaliteit van zorg, maar ook voor de werkdruk van degenen die wél fulltime werken. ### Waarom deeltijdwerken zo hardnekkig is Er is niet één reden waarom zorgmedewerkers in deeltijd blijven werken. Het is een combinatie van factoren die per persoon verschilt. Toch zien we een aantal patronen terugkomen: - **Werkdruk**: Veel medewerkers ervaren de zorg als fysiek en mentaal zwaar. Meer uren betekent vaak ook meer belasting. - **Roosters**: Onregelmatige diensten maken het lastig om werk en privé te combineren. Vooral voor ouders is dat een struikelblok. - **Gezondheid**: Zeker oudere zorgmedewerkers kiezen bewust voor minder uren om gezond te blijven tot hun pensioen. - **Waardering**: Niet alleen in geld, maar ook in aandacht en zeggenschap. Wie zich gewaardeerd voelt, is eerder bereid om extra uren te draaien. Het is dus niet zo dat zorgmedewerkers niet willen werken. Ze willen alleen op een manier werken die past bij hun leven. En dat is een belangrijk onderscheid. ### Wat wél zou kunnen werken Als salaris niet de sleutel is, wat dan wel? Uit gesprekken met zorgmedewerkers en eerdere onderzoeken komen een aantal alternatieven naar voren die wellicht meer effect hebben: - **Flexibelere roosters**: Zelf kunnen meebepalen wanneer je werkt, geeft veel mensen energie. - **Minder administratieve lasten**: Zorgmedewerkers willen zorg verlenen, niet achter een computer zitten. - **Loopbaanpaden**: Duidelijke mogelijkheden om te groeien, zonder dat je per se managementtaken hoeft op te pakken. - **Betere begeleiding**: Vooral voor jonge medewerkers kan een goede mentor het verschil maken tussen uitval of blijven. Het is geen wondermiddel, maar het zou zomaar kunnen dat een combinatie van deze maatregelen meer oplevert dan een salarisverhoging alleen. ### De rol van persoonlijke alarmering Interessant is dat technologie hier ook een rol in kan spelen. Neem bijvoorbeeld persoonlijke alarmering voor ouderen. Door in te zetten op slimme zorgtechnologie kunnen zorgmedewerkers efficiënter werken. Ze hoeven minder te reizen en kunnen meer cliënten in dezelfde tijd zien. Dat verlaagt de werkdruk en maakt het aantrekkelijker om meer uren te draaien. Natuurlijk is dit geen oplossing voor alles. Maar het laat wel zien dat er meer speelt dan alleen geld. Het gaat om het herontwerpen van het werk, zodat het past bij de mens die het doet. ### Een realitycheck De uitkomst van de poll is misschien niet wat veel bestuurders wilden horen. Maar het is wel een realitycheck. We kunnen blijven investeren in salarisverhogingen, maar als we de onderliggende problemen niet aanpakken, verandert er weinig. Het wordt tijd dat we het gesprek aangaan over wat zorgmedewerkers écht nodig hebben. Niet alleen aan de onderhandelingstafel, maar ook op de werkvloer. Want alleen dan kunnen we het deeltijdprobleem echt aanpakken. En wie weet blijkt dan dat de sleutel helemaal niet in de portemonnee zit, maar in de manier waarop we zorg organiseren. Dat zou pas echt een doorbraak zijn.