Waarom meer salaris zorgmedewerkers niet aan het werk krijgt
Margriet Bos ·
Luister naar dit artikel~4 min

Zes jaar lang is er weinig veranderd aan het hoge aantal zorgmedewerkers dat in deeltijd werkt. De poll van deze week laat zien dat een hoger salaris niet de oplossing is. Wat dan wel?
Het is een vraag die al jaren door de zorgsector spookt: waarom werken zoveel zorgmedewerkers in deeltijd, terwijl er tegelijkertijd een enorm tekort aan personeel is? Je zou denken dat een hoger salaris de oplossing is. Maar de realiteit is weerbarstiger dan dat.
Uit de poll van deze week blijkt namelijk iets opmerkelijks. Zes jaar geleden was het percentage zorgmedewerkers dat in deeltijd werkt al hoog, en in al die jaren is daar vrijwel niets in veranderd. Ondanks alle projecten, regelingen en goede bedoelingen om mensen te verleiden meer uren te draaien, blijft het beeld hetzelfde. De uitslag van de poll bevestigt wat velen in de sector al vermoedden: geld is niet de sleutel.
### Wat zegt de poll ons precies?
De poll vroeg zorgmedewerkers wat hen zou motiveren om meer uren te gaan werken. Het antwoord dat het vaakst werd gegeven, was niet een hoger salaris. Nee, het ging vooral om zaken als:
- Meer zeggenschap over de eigen rooster
- Minder administratieve rompslomp
- Echte waardering van leidinggevenden
- Betere werk-privébalans
Dat is een opvallende uitkomst. Want in de politiek en bij werkgeversorganisaties ligt de nadruk al jaren op financiële prikkels. Denk aan toeslagen voor extra diensten of een hoger uurtarief in de avonduren. Maar als je de zorgmedewerkers zelf hoort, speelt geld dus een veel kleinere rol dan vaak wordt gedacht.
### Waarom deeltijdwerk zo hardnekkig is
De zorg is een sector waarin veel vrouwen werken, en vaak zijn zij ook degenen die het grootste deel van de zorg voor kinderen of ouderen op zich nemen. Dat is een maatschappelijk gegeven dat niet zomaar verandert met een paar euro meer per uur. Daarnaast is het werk fysiek en mentaal zwaar. Wie fulltime in de zorg werkt, loopt een groot risico op burn-out of andere gezondheidsklachten.
Bovendien spelen roosters een belangrijke rol. Veel zorgmedewerkers werken onregelmatige diensten, inclusief nachten en weekenden. Dat maakt het lastig om een fulltime baan te combineren met een gezin. Zelfs met een hoger salaris blijft die puzzel moeilijk te leggen.
### Wat werkt dan wel?
Uit onderzoeken en gesprekken met zorgmedewerkers komt een duidelijk beeld naar voren. Het gaat niet om meer geld, maar om meer regie. Mensen willen zelf kunnen bepalen wanneer ze werken, in plaats van dat het rooster hen bepaalt. Ook een cultuur waarin men elkaar echt helpt en waarin fouten mogen worden gemaakt, blijkt cruciaal.
Daarnaast is er behoefte aan loopbaanperspectief. Niet per se een hogere functie, maar wel de mogelijkheid om je te ontwikkelen. Denk aan scholing, coaching of het afwisselen van taken. Dat maakt het werk uitdagender en geeft energie.
### De rol van werkgevers
Werkgevers in de zorg staan voor een lastige opgave. Ze moeten personeel zien te vinden én behouden, terwijl de druk op de sector alleen maar toeneemt. Het goede nieuws is dat veel oplossingen niet duur hoeven te zijn. Het begint met luisteren naar wat medewerkers écht nodig hebben.
Een ziekenhuis in het oosten van het land experimenteert bijvoorbeeld met zelfroosteren. Daarbij stellen teams zelf hun diensten vast, binnen bepaalde kaders. De resultaten zijn veelbelovend: minder ziekteverzuim en meer tevredenheid. En het kost geen extra geld, alleen vertrouwen.
### Wat betekent dit voor de toekomst?
Het is duidelijk dat we af moeten van het idee dat een hoger salaris de oplossing is. Dat wil niet zeggen dat salaris er niet toe doet, maar het is niet de doorslaggevende factor. Wie de zorg aantrekkelijker wil maken, moet inzetten op autonomie, waardering en een gezonde balans.
De poll van deze week is een wake-upcall. Zes jaar stilstand is lang. Het is tijd voor een andere aanpak, eentje die recht doet aan wat zorgmedewerkers zelf belangrijk vinden. Alleen dan kunnen we de vicieuze cirkel van deeltijdwerk en personeelstekorten doorbreken.
De uitslag is duidelijk: de sleutel ligt niet in de portemonnee, maar in de manier waarop we zorg organiseren. Laten we die boodschap ter harte nemen.