Waarom meer salaris zorgmedewerkers niet aan het werk krijgt

Margriet Bos · 2026-07-31

Zes jaar lang is er geprobeerd om zorgmedewerkers te verleiden om meer uren te draaien. Er zijn bonussen beloofd, roosters omgegooid en gesprekken gevoerd tot in den treure. En toch is er vrijwel niets veranderd: het aantal deeltijders in de zorg blijft hardnekkig hoog. De uitslag van de poll van deze week maakt pijnlijk duidelijk dat we misschien wel naar de verkeerde oplossing aan het kijken zijn. Je zou denken dat een hoger salaris de meest logische prikkel is. Meer geld op de bank, dat moet toch motiveren? Toch blijkt uit de reacties dat dit voor veel zorgmedewerkers niet de doorslaggevende factor is. Het is een uitkomst die je aan het denken zet, vooral omdat werkgevers al jarenlang inzetten op financiële verlokkingen. ### De echte reden achter deeltijdwerk Waarom werken zoveel zorgmedewerkers dan bewust minder uren? De poll-resultaten laten zien dat het vooral gaat om werkdruk, gebrek aan regie over de eigen agenda en de zware fysieke en emotionele belasting. Een hoger salaris klinkt mooi, maar het lost het onderliggende probleem niet op. Als je drie diensten draait die je volledig uitputten, dan maakt een paar euro extra per uur het verschil niet. Zorgmedewerkers geven aan dat ze juist behoefte hebben aan: - Meer zeggenschap over hun rooster en werktijden - Structureel lagere werkdruk in plaats van incidentele beloningen - Erkening voor het zware werk dat ze dagelijks leveren - Mogelijkheden voor persoonlijke groei zonder dat dit ten koste gaat van hun privéleven Het is opvallend dat deze punten keer op keer terugkomen in gesprekken met zorgpersoneel. Het gaat niet om een luxeprobleem; het is een kwestie van overleven in een sector die continu onder druk staat. Met een gemiddelde werkweek van 24 tot 28 uur kunnen medewerkers net genoeg herstellen om het werk vol te houden. ### Wat werkgevers over het hoofd zien De afgelopen jaren zijn er talloze projecten opgetuigd om deeltijders te stimuleren om meer uren te maken. Denk aan loyaliteitstoeslagen, extra vrije dagen of zelfs een hoger uurtarief voor extra diensten. Toch blijft het effect uit. Waarom? Omdat deze maatregelen vaak worden bedacht achter een bureau, zonder dat er echt wordt geluisterd naar wat er op de werkvloer speelt. Een zorgmedewerker die na een dienst van acht uur nog amper energie heeft voor het gezin, zal niet ineens enthousiast worden van een salarisverhoging van 5 procent. Het probleem zit veel dieper. Het zit in de continue bezetting, het tekort aan collega's en het gevoel dat je er altijd alleen voor staat. Geld kan dat niet oplossen. ### De rol van persoonlijke veiligheid en ondersteuning Interessant genoeg speelt ook het gevoel van veiligheid een rol. Zorgmedewerkers die zich gesteund voelen door hun organisatie, zowel fysiek als mentaal, zijn vaker bereid om meer uren te draaien. Het gaat dan niet om grote investeringen, maar om praktische zaken zoals goede begeleiding, veilige werkomstandigheden en het gevoel dat er naar je wordt geluisterd. Dat geldt zeker voor ouderenzorg, waar medewerkers vaak alleen op pad gaan. Een persoonlijk alarm of een goede buddy-regeling kan bijvoorbeeld al een groot verschil maken in het gevoel van veiligheid. Wanneer medewerkers weten dat ze op ondersteuning kunnen rekenen, neemt de drempel om extra diensten te draaien aanzienlijk af. ### Een andere kijk op de toekomst De poll-uitslag van deze week is geen tegenvaller, maar een wake-upcall. Het dwingt ons om eerlijk te kijken naar wat zorgmedewerkers echt nodig hebben. Niet meer geld, maar meer respect, meer regie en een werkplek waar ze gezien worden. Pas wanneer die basis op orde is, kunnen we misschien verwachten dat meer mensen kiezen voor een vollere werkweek. Het is tijd om het gesprek te voeren dat er echt toe doet. Niet over cijfers en bonussen, maar over de dagelijkse realiteit van mensen die elke dag het beste van zichzelf geven in de zorg. Want uiteindelijk draait het niet om het salaris op de loonstrook, maar om de waardering die je voelt als je 's avonds de deur achter je dichttrekt.