Waarom meer salaris zorgmedewerkers niet aan het werk krijgt

Margriet Bos · 2026-07-31

Zes jaar lang is er geprobeerd om zorgmedewerkers te verleiden tot meer uren. Projecten werden opgetuigd, bonussen werden beloofd, roosters werden omgegooid. En toch? Het aantal deeltijders in de zorg is nauwelijks veranderd. Dat is opvallend, zeker als je bedenkt hoeveel energie erin is gestoken. De uitslag van de poll van deze week bevestigt wat velen al vermoedden: meer salaris is niet de sleutel. ### Wat de poll ons vertelt De poll vroeg zorgmedewerkers wat hen zou overhalen om meer uren te draaien. Het antwoord was verrassend eenduidig. Salaris stond niet bovenaan. Sterker nog, het kwam zelfs niet in de buurt van de top drie. In plaats daarvan noemden deelnemers vooral zaken als flexibiliteit, waardering en minder administratieve lasten. Dat is een belangrijk signaal. Want als we blijven inzetten op financiële prikkels, terwijl medewerkers iets heel anders nodig hebben, dan blijven we tegen een muur praten. De zorg heeft niet alleen handen nodig, maar ook een aanpak die past bij wat mensen écht motiveert. ### De cijfers liegen niet Uit onderzoek van het CBS blijkt dat ongeveer 60 procent van de zorgmedewerkers in deeltijd werkt. Dat percentage is al jaren stabiel, ondanks alle campagnes en regelingen. Neem bijvoorbeeld de 'meerurenbonus' die sommige zorginstellingen invoerden. Die leverde slechts een handvol extra contracturen op per maand. Kostbaar, maar weinig effectief. Ook de verhoging van het uurloon met 2 tot 3 procent in sommige cao's veranderde weinig. Medewerkers gaven aan dat een paar euro per uur extra niet opweegt tegen de fysieke en mentale belasting van een volledige werkweek. Het is dus niet zo dat ze niet willen, maar dat de omstandigheden het onmogelijk maken. ### Wat zorgmedewerkers wél willen Als we de poll-uitslag serieus nemen, dan moeten we anders gaan denken. De volgende punten kwamen het vaakst naar voren: - **Flexibele roosters**: de mogelijkheid om zelf te bepalen wanneer je werkt, bijvoorbeeld rondom schooltijden of mantelzorgtaken. - **Minder administratie**: zorgverleners willen tijd besteden aan mensen, niet aan formulieren. Elke minuut die je kwijt bent aan regelgeving is een minuut minder voor de cliënt. - **Echte waardering**: niet alleen een bloemetje tijdens de zorgweek, maar structurele aandacht voor hun inzet en welzijn. - **Betere ondersteuning**: voldoende collega's op de werkvloer en goede begeleiding, zodat je niet constant op je tandvlees loopt. Die wensen zijn niet nieuw. Maar ze worden nog te vaak weggewuifd als 'moeilijk te regelen'. Terwijl juist deze zaken het verschil kunnen maken. Een zorgmedewerker die met plezier naar zijn werk gaat, draait makkelijker extra diensten dan iemand die zich alleen maar gewaardeerd voelt via zijn salarisstrookje. ### De rol van werkgevers Werkgevers in de zorg staan voor een flinke uitdaging. Ze moeten af van het idee dat geld alles oplost. Het vraagt lef om te investeren in een andere bedrijfscultuur. Denk aan een roosterteam dat écht luistert naar persoonlijke situaties. Of een digitale tool die administratie terugbrengt van twee uur naar twintig minuten per dag. Natuurlijk speelt salaris een rol, zeker in tijden van inflatie. Maar het is geen hefboom voor structurele verandering. Dat bewijst de afgelopen zes jaar wel. Zolang we blijven focussen op geld, blijven we de kern van het probleem negeren: de zorg moet weer werkbaar worden voor de mensen die erin werken. ### Een oproep aan beleidsmakers De poll-uitslag is een wake-upcall. Beleidsmakers zouden de resultaten moeten gebruiken om prioriteiten te stellen. Niet nóg een commissie instellen, maar luisteren naar wat er op de werkvloer leeft. Dat betekent investeren in personeelsbeleid dat verder kijkt dan het uurloon. Stel je voor: een ziekenhuis waar verpleegkundigen zelf hun diensten plannen binnen een vast kader. Of een thuiszorgorganisatie die administratie grotendeels automatiseert. Dat zijn geen utopieën, maar concrete maatregelen die mensen over de streep kunnen trekken om meer uren te werken. ### Conclusie Zes jaar deeltijdproblematiek, zes jaar projecten, en nog steeds dezelfde uitkomst. De poll maakt duidelijk dat we de verkeerde vraag stellen. Het gaat niet om 'hoeveel moeten we betalen?', maar om 'hoe maken we het werk dragelijk en betekenisvol?'. Zolang die vraag niet centraal staat, blijft het aantal zorguren steken. En dat is een gemiste kans, voor de medewerkers én voor de cliënten die afhankelijk zijn van goede zorg.