Waarom sommige mantelzorgbureaus de zorg juist duurder maken

Margriet Bos · 2026-08-31

Heb je het ook weleens gehoord? Dat commerciële bedrijven tegenwoordig betaalde mantelzorgers leveren aan verpleeghuizen? Het klinkt misschien efficiënt, maar volgens hoogleraar Iris Wallenburg is het vooral een dure constructie. Eentje die de zorg op de lange termijn juist ondermijnt. En dat zet je toch aan het denken. Want hoe kan iets dat bedoeld is om te helpen, uiteindelijk tegenwerken? ### Hoe werkt deze constructie precies? Laten we even duidelijk maken hoe dit in zijn werk gaat. Verpleeghuizen hebben vaak te maken met personeelstekorten. Dat is geen nieuws. En dan lijkt het aantrekkelijk om externe partijen in te schakelen die mantelzorgers leveren. Deze bedrijven vragen echter flinke tarieven – soms wel €45 tot €60 per uur voor hun diensten. Het verpleeghuis betaalt dus meer dan wanneer ze zelf iemand in dienst zouden nemen. En dat geld komt uit hetzelfde budget dat ook gebruikt wordt voor andere zorg. Je begrijpt het al: als er meer geld naar externe partijen gaat, blijft er minder over voor de vaste medewerkers, voor materialen, voor verbeteringen. ### De prijs die we betalen Wallenburg noemt het 'ondermijnend' en dat is niet voor niets. Stel je voor: een verpleeghuis heeft 10 extra handen nodig. Die huren ze in via een bureau. Per jaar kan dat zomaar tienduizenden euro's extra kosten. Geld dat niet meer beschikbaar is voor: - Opleiding van vast personeel - Betere salarissen voor de mensen die er al jaren werken - Investeringen in veiligheid en comfort voor bewoners - Extra activiteiten die het leven leuker maken Het is alsof je constant pleisters plakt op een lekkende leiding, in plaats van de leiding te repareren. Op de korte termijn lost het iets op, maar op de lange termijn kost het alleen maar meer. ### Wat betekent dit voor de kwaliteit? Hier wordt het nog interessanter. Want als er zoveel geld naar externe partijen stroomt, wat gebeurt er dan met de continuïteit van zorg? Mantelzorgers van bureaus wisselen vaker van werkplek. Ze kennen de bewoners minder goed. Ze zijn minder vertrouwd met de specifieke routines van het huis. 'De zorg wordt gefragmenteerd,' zegt Wallenburg. En fragmentatie betekent minder persoonlijke aandacht. Minder van dat gevoel van 'thuis'. Voor ouderen die al zo veel veranderingen meemaken, maakt die stabiliteit juist het verschil. ### Een betere weg vooruit Dus wat dan wel? Wallenburg pleit voor investeren in het vaste team. Voor betere arbeidsvoorwaarden die ervoor zorgen dat mensen blijven. Voor opleidingen die medewerkers laten groeien in hun vak. Het betekent soms moeilijke keuzes maken. Minder snel naar de makkelijke oplossing grijpen. Maar wel een die op de lange termijn duurzamer is. Voor het personeel, voor de bewoners, en uiteindelijk voor de hele zorgsector. ### Jouw mening telt Dit is geen eenvoudig onderwerp. Aan de ene kant snap je dat verpleeghuizen iets moeten met personeelstekorten. Aan de andere kant voel je dat deze aanpak op termijn niet houdbaar is. Wat vind jij ervan? Zie jij dit ook in jouw omgeving? Denk je dat commerciële mantelzorgbureaus een noodzakelijk kwaad zijn, of juist een probleem dat we moeten aanpakken? De discussie is belangrijk. Want de keuzes die we nu maken, bepalen hoe onze zorg er over vijf, over tien jaar uitziet. En dat raakt ons allemaal – vroeg of laat. Dus laten we het erover hebben. Laten we ervaringen delen. En laten we samen kijken naar manieren waarop we de zorg kunnen versterken, in plaats van ondermijnen. Want dat is waar het uiteindelijk om draait: goede, betaalbare zorg voor iedereen die het nodig heeft.