Waarom een hoger salaris zorgmedewerkers niet aan meer uren helpt
Margriet Bos ·
Luister naar dit artikel~4 min

In zes jaar tijd is er vrijwel niets veranderd aan het hoge aantal zorgmedewerkers dat in deeltijd werkt. Alle projecten om mensen te verleiden meer uren te gaan werken ten spijt. De uitslag van de poll van deze week weerspiegelt dat.
We horen het al jaren: de zorg heeft handen tekort, en de oplossing lijkt zo simpel. Geef mensen een hoger salaris en ze zullen vanzelf meer uren gaan draaien. Maar is dat wel zo? Uit de poll van deze week blijkt iets opmerkelijks. Ondanks alle campagnes, projecten en goede bedoelingen is er in zes jaar tijd nauwelijks iets veranderd aan het aantal zorgmedewerkers dat in deeltijd werkt. En dat zet je toch aan het denken.
### Wat de cijfers ons vertellen
De zorgsector is een van de grootste werkgevers van Nederland. Toch werkt een groot deel van het personeel bewust in deeltijd. Niet omdat ze geen ambitie hebben, maar omdat de combinatie met thuis, kinderen of mantelzorg simpelweg niet anders past. De poll-uitslag bevestigt wat veel zorgprofessionals allang wisten: geld is niet de heilige graal.
Uit eerder onderzoek blijkt dat slechts een klein percentage van de deeltijders bereid is om meer uren te maken als daar een hoger salaris tegenover staat. De meesten noemen andere redenen: te hoge werkdruk, onregelmatige diensten, of simpelweg de behoefte aan een beter leven. En dat is een boodschap die werkgevers maar moeilijk lijken te horen.
### Waarom flexibiliteit belangrijker is dan geld
Als je kijkt naar wat zorgmedewerkers écht willen, draait het vaak om zeggenschap over hun eigen rooster. Een dienst die eindigt om 23:00 uur en de volgende ochtend om 07:00 uur weer begint? Dat schrikt mensen af. En dat begrijp ik heel goed. Je wilt niet constant met een half uur slaap achter je bureau zitten, of in dit geval, achter je patiënt.
- Zelf roosters kunnen indelen
- Meer thuiswerken waar mogelijk
- Kortere diensten die beter aansluiten op het gezinsleven
- Structureel tijd voor herstel na pittige diensten
Dat zijn de zaken die het verschil maken. Niet een bonus van een paar honderd euro per maand, maar een rooster waar je je leven omheen kunt bouwen. En dat is precies waarom de huidige aanpak niet werkt.
### De rol van persoonlijke alarmering in de zorg
Nu denk je misschien: wat heeft dit met persoonlijke alarmering te maken? Meer dan je zou vermoeden. Zorgmedewerkers die thuiszorg bieden, werken vaak alleen. Een persoonlijk alarm geeft hen niet alleen veiligheid, maar ook rust. En die rust zorgt ervoor dat ze langer en met meer plezier in hun vak blijven.
Stel je voor: je werkt als wijkverpleegkundige en bezoekt zes cliënten per dag. Elke keer stap je een onbekende situatie binnen. Met een alarm om je pols weet je dat er altijd iemand is die kan inspringen als het misgaat. Dat gevoel van zekerheid is voor veel medewerkers zelfs belangrijker dan een hoger salaris.
### Wat werkgevers nu kunnen doen
De poll-uitslag is een wake-upcall. Niet om nóg een project te starten, maar om écht te luisteren naar wat mensen nodig hebben. Dat betekent investeren in goede arbeidsvoorwaarden, maar ook in de juiste middelen. Denk aan ergonomisch materiaal, goede begeleiding en ja, ook aan moderne alarmoplossingen die de druk verlichten.
De zorg is geen fabriek waar je meer uren draait en dan meer productie haalt. Het is mensenwerk. En mensen werken het liefst op een plek waar ze zich gewaardeerd voelen, waar ze hun werk goed kunnen doen en waar ze niet constant het gevoel hebben dat ze tekortschieten. Een hoger salaris is mooi, maar het is niet de sleutel.
### De echte sleutel tot verandering
Als we de zorg toekomstbestendig willen maken, moeten we anders durven denken. Niet kijken naar wat er niet lukt, maar naar wat wél werkt. En soms is dat iets kleins. Een goed gesprek, een flexibel rooster, een alarm dat zorgt voor gemoedsrust. Het zijn geen dure oplossingen, maar ze hebben wel een enorme impact.
De uitslag van de poll is duidelijk: we moeten stoppen met het najagen van het verkeerde doel. Laten we de komende zes jaar besteden aan het bouwen van een zorgsector waar mensen graag werken. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. En dat begint met luisteren naar de mensen die elke dag het verschil maken.