Waarom deze oud-verpleegkundige de zorg radicaal anders wil zien

Margriet Bos · 2026-08-19

Als bewoner van een verzorgingstehuis voor Indische en Molukse ouderen én oud-verpleegkundige, zet Geeske Raams zich met hart en ziel in voor cultuurspecifieke ouderenzorg in Nederland. Haar boodschap is helder en confronterend: "Het systeem heeft van de zorgverlener een soort robot gemaakt die zijn taken afvinkt, in plaats van dat diegene ervoor zorgt dat de bewoner de geborgenheid ervaart die hoort bij thuiskomen." ### De zorg die menselijkheid verliest Het is een kritiek die je niet elke dag hoort, al helemaal niet van iemand die zelf jarenlang in de zorg heeft gewerkt. Geeske ziet het van twee kanten: als professional die ooit achter het bureau zat, en nu als bewoner die afhankelijk is van de zorg van anderen. Die dubbele blik geeft haar een uniek perspectief op wat er misgaat. Het probleem zit volgens haar niet bij de individuele zorgverlener, maar bij het systeem dat hen dwingt om vooral efficiënt te zijn. Protocollen, registraties en tijdsdruk maken dat er weinig ruimte overblijft voor het échte contact. Even de tijd nemen voor een praatje, een hand op je schouder, of gewoon even samen stil zijn – het lijkt steeds vaker een luxe. ### Cultuurspecifieke zorg als antwoord Voor de Indische en Molukse gemeenschap is die persoonlijke aandacht extra belangrijk. Veel ouderen uit deze groep hebben een gedeelde geschiedenis die vraagt om begrip en herkenning. Denk aan de Indische keuken, de muziek, of stilte rond bepaalde thema's uit het verleden. Een zorgverlener die dit niet kent, mist onbewust een hele laag van de zorg. Geeske pleit daarom voor een benadering waarin niet alleen de medische kant telt, maar ook het gevoel van thuis. Dat betekent: aandacht voor de verhalen die bewoners meebrengen, respect voor hun gewoonten, en ruimte voor wat hen als mens raakt. Het is geen extraatje, maar een kernwaarde van goede zorg. ### Wat betekent dit voor de praktijk? - Meer tijd voor persoonlijk contact, minder nadruk op administratie - Opleidingen die aandacht besteden aan culturele sensitiviteit - Zorgplannen die niet alleen medisch zijn, maar ook sociaal en emotioneel Deze punten klinken misschien logisch, maar in de praktijk blijkt het lastig om ze waar te maken. Zorgorganisaties worstelen met personeelstekorten en hoge werkdruk, waardoor er weinig ruimte is voor vernieuwing. Toch zijn er initiatieven die laten zien dat het anders kan, zoals kleinschalige woonvormen waar bewoners en personeel elkaar echt kennen. ### Een oproep aan de sector Geeske's verhaal is niet alleen een kritiek, maar ook een oproep. Ze wil dat zorgverleners weer durven vertrouwen op hun intuïtie en hun menselijkheid, in plaats van alleen op protocollen. Dat vraagt om moed, maar ook om steun van de organisatie en de overheid. Alleen dan kan zorg weer worden wat het zou moeten zijn: een warme plek waar je je thuis voelt, ook als je oud en kwetsbaar bent. Haar woorden raken een gevoelige snaar in de Nederlandse zorg, die steeds meer onder druk staat. Misschien is het tijd om niet alleen naar de cijfers te kijken, maar ook naar de verhalen van de mensen die het betreft. Want uiteindelijk gaat zorg niet over taken afvinken, maar over mensen die zich gezien en geborgen voelen.