Waarom deze oud-verpleegkundige de zorg radicaal anders wil

Margriet Bos · 2026-08-19

### Een stem uit de praktijk Als bewoonster van een verzorgingstehuis voor Indische en Molukse ouderen én oud-verpleegkundige, weet Geeske Raams als geen ander waar ze over praat. Ze ziet elke dag hoe het er in de praktijk aan toe gaat – en ze schrikt ervan. Haar boodschap is duidelijk: de zorg is doorgeschoten in regels en protocollen, en dat gaat ten koste van waar het echt om draait. "Het systeem heeft van de zorgverlener een soort robot gemaakt die zijn taken afvinkt, in plaats van dat diegene ervoor zorgt dat de bewoner de geborgenheid ervaart die hoort bij thuiskomen", zegt ze. Een uitspraak die veel stof doet opwaaien, maar ook herkenning oproept bij velen in de sector. ### De mens achter de regels Het is een probleem dat veel breder speelt dan alleen in dit ene tehuis. Zorgmedewerkers worden overspoeld met administratieve taken. Ze moeten elke handeling verantwoorden, elk medicijn registreren en elke minuut plannen. Maar wanneer hebben ze nog tijd voor een praatje? Voor een hand op de schouder? Voor dat ene moment van echte verbinding? Geeske pleit voor een fundamentele omslag. Niet de regels centraal, maar de mens. Dat betekent: - Meer ruimte voor persoonlijke aandacht en maatwerk - Minder bureaucratie en meer vertrouwen in de professional - Aandacht voor cultuurspecifieke zorg, zoals bij Indische en Molukse ouderen - Bewoners het gevoel geven dat ze écht thuis zijn, niet dat ze in een instelling verblijven ### Cultuurspecifieke zorg als uitgangspunt Voor Indische en Molukse ouderen is cultuur geen bijzaak, maar een kernwaarde. Denk aan herinneringen aan de koloniale tijd, aan de reis naar Nederland, aan het verlies van hun thuisland. Die geschiedenis vraagt om begrip en erkenning. Wie dat negeert, doet deze mensen tekort. In het tehuis waar Geeske woont, probeert men daar serieus werk van te maken. Er is aandacht voor de eigen keuken, voor muziek en voor verhalen uit het verleden. Maar zelfs daar wringt de schoen: de zorgverlener heeft simpelweg te weinig tijd om daar echt bij stil te staan. ### Wat er moet veranderen De oplossing ligt niet in nóg meer protocollen, maar in een andere kijk op zorg. Het begint met de vraag: waarom doen we dit werk eigenlijk? Niet om lijstjes af te vinken, maar om mensen een waardig leven te geven. Die houding moet van bovenaf worden gestimuleerd, niet afgestraft. Geeske hoopt dat haar verhaal bijdraagt aan een bredere discussie. Ze wil dat zorgverleners weer trots kunnen zijn op hun vak, in plaats van opgebrand te raken door de systeemwereld. Want uiteindelijk gaat het om iets heel simpels: dat iemand zich geborgen voelt, ook als de zorg afhankelijk wordt van anderen. ### Een oproep aan de sector Haar oproep is helder: durf te kiezen voor de menselijke maat. Durf regels ter discussie te stellen als ze in de weg staan van goede zorg. En durf te luisteren naar de mensen die het aangaat – de bewoners zelf. Zij weten als geen ander wat ze nodig hebben. Het is een boodschap die misschien ongemakkelijk is, maar die we ons ter harte moeten nemen. Want als we de zorg niet veranderen, verliezen we iets onbetaalbaars: de warmte en geborgenheid die zorg zou moeten bieden. En dat is precies wat Geeske en vele anderen met haar missen.