Waarom deeltijdwerkers in de zorg niet meer uren gaan maken

Margriet Bos · 2026-07-21

Ondanks alle mooie plannen en projecten om zorgmedewerkers meer uren te laten werken, blijft de deeltijdfactor in de sector al zes jaar lang steken. Dat blijkt uit nieuwe cijfers die laten zien dat er wel enthousiasme is, maar geen vooruitgang. Waarom lukt het niet om de werkuren uit te breiden? En wat kunnen we doen om de zorg te versterken? ### Waarom blijft de deeltijdfactor steken? De zorg staat bekend om haar flexibele werktijden, maar diezelfde flexibiliteit kan ook een valkuil zijn. Veel medewerkers werken parttime omdat ze zorgtaken combineren met hun baan, of omdat ze gewend zijn aan een bepaalde werk-privébalans. Uit de cijfers blijkt dat de gemiddelde deeltijdfactor al jaren rond de 0,7 fte schommelt. Dat betekent dat veel zorgmedewerkers ongeveer 28 uur per week werken, terwijl er vraag is naar meer uren. - **Gebrek aan stimulans**: Projecten die gericht zijn op urenuitbreiding leveren vaak geen blijvend resultaat op. - **Vaste patronen**: Medewerkers zijn gewend aan hun rooster en verandering is lastig. - **Werkdruk**: Meer uren betekent ook meer stress, zeker in een krappe arbeidsmarkt. ### Wat zijn de gevolgen voor de zorg? Het vasthouden aan deeltijdwerk heeft directe impact op de kwaliteit van zorg. Patiënten krijgen te maken met wisselende gezichten, minder continuïteit en een hogere werkdruk voor degenen die wel fulltime werken. De zorgvraag stijgt, maar het aanbod van uren blijft achter. Dit leidt tot wachtlijsten en overbelasting van het personeel. ### Hoe kunnen we de urenuitbreiding wél realiseren? Er zijn wel degelijk manieren om de deeltijdfactor te verhogen. Denk aan: - **Flexibele roosters**: Medewerkers kunnen zelf kiezen voor extra uren op momenten dat het hen uitkomt. - **Opleidingsmogelijkheden**: Door bijscholing aan te bieden, voelen medewerkers zich gestimuleerd om meer uren te draaien. - **Betere beloning**: Financiële prikkels, zoals een hoger uurtarief voor extra uren, kunnen helpen. > "Het is niet dat medewerkers niet willen, maar ze hebben vaak praktische bezwaren zoals kinderopvang of mantelzorg," zegt een zorgmanager. "Als we die barrières wegnemen, zien we dat ze best bereid zijn om meer te werken." ### Wat betekent dit voor de toekomst? De uitdaging is groot, maar niet onoplosbaar. Door te investeren in maatwerk en ondersteuning, kunnen we de deeltijdfactor langzaam laten stijgen. Het vraagt om een cultuuromslag in de zorg, waarbij werkgevers en medewerkers samenwerken aan een duurzame oplossing. Alleen dan kunnen we de zorg toekomstbestendig maken. De cijfers liegen er niet om: al zes jaar is er geen vooruitgang. Maar met de juiste aanpak kunnen we de trend keren. Het begint bij het luisteren naar wat medewerkers nodig hebben en het bieden van echte keuzes. Niet alleen voor nu, maar ook voor de lange termijn.