Waarom de zorg de cliënt soms vergeet

Margriet Bos · 2026-08-19

Geeske Raams, zelf bewoner van een verzorgingstehuis speciaal voor Indische en Molukse ouderen, weet als geen ander hoe de zorg er van binnen uitziet. Ze is bovendien een oud-verpleegkundige en zet zich vol passie in voor wat zij cultuurspecifieke ouderenzorg noemt. En dat is echt iets anders dan de standaardzorg die we vaak zien, toch? Haar punt is helder: het systeem lijkt de zorgverlener te veranderen in een soort robot. Iemand die enkel lijstjes afvinkt, in plaats van die warme, geborgen sfeer te creëren die je voelt als je thuiskomt. En dat is precies wat ouderen nodig hebben, zeker in een fase van hun leven waarin alles al zo onzeker kan voelen. ### De menselijke maat in de zorg Stel je eens voor: je woont in een tehuis, omringd door mensen, maar je voelt je toch alleen. Dat is wat er gebeurt als de menselijke maat ontbreekt. Geeske Raams benadrukt dat het niet alleen gaat om medicatie toedienen of maaltijden serveren. Het gaat om het gevoel van erkenning, van gezien worden, en van een plek waar je je echt thuis voelt. Ze pleit voor zorg die verder kijkt dan de protocollen. Zorg die rekening houdt met de achtergrond, de gewoontes en de specifieke behoeften van ouderen. Want een Indische oudere heeft misschien heel andere wensen en behoeften dan iemand met een Nederlandse achtergrond. Dat klinkt logisch, maar in de praktijk blijkt het vaak lastig te zijn om dit goed in te vullen. ### Meer dan alleen taken afvinken Als we Geeske goed begrijpen, is het probleem niet zozeer de inzet van de zorgverleners zelf. Velen willen het beste voor hun cliënten. Het zit 'm meer in de structuren en de druk die er is. Tijd is geld, en dat voelen we overal, ook in de zorg. Er is vaak simpelweg te weinig tijd voor een praatje, voor een extra hand op de schouder of voor die persoonlijke aandacht die zo belangrijk is. En weet je, die geborgenheid, dat gevoel van ‘thuiskomen’, dat is essentieel voor het welzijn van ouderen. Het draagt bij aan hun mentale gezondheid en kan zelfs fysieke klachten verminderen. Het gaat om het creëren van een omgeving waarin ze zichzelf kunnen zijn, waar hun verhalen worden gehoord en waar ze zich veilig voelen. ### De rol van persoonlijk alarmering In deze context speelt persoonlijke alarmering een interessante rol. Aan de ene kant kan het een gevoel van veiligheid bieden, wetende dat er hulp is als dat nodig is. Dit is vooral geruststellend voor ouderen die nog relatief zelfstandig wonen of in situaties waar directe hulp niet altijd voorhanden is. Denk aan systemen zoals een polsbandje met een noodknop, of een halsketting die automatisch een melding stuurt bij een val. Dit type alarmering kan een brug slaan tussen zelfstandigheid en de behoefte aan veiligheid. Het is een hulpmiddel, geen vervanging voor menselijk contact. * **Voordelen van persoonlijke alarmering:** * Snelle hulp bij noodsituaties (val, onwel worden). * Verhoogt het gevoel van zelfstandigheid en autonomie. * Geruststelling voor zowel de oudere als de familie. * Moderne systemen zijn vaak discreet en comfortabel te dragen. Het is belangrijk om te onthouden dat technologie, hoe geavanceerd ook, nooit de warmte en het begrip van een menselijk contact kan vervangen. Persoonlijke alarmering is een aanvulling op, niet een alternatief voor, de menselijke zorg en aandacht die Geeske Raams zo vurig bepleit. De balans vinden tussen efficiëntie en empathie, daar ligt de echte uitdaging voor de toekomst van de ouderenzorg in Nederland.