Waarom Acibadem zegt: ‘Wij staan aan de kant van de ziekenhuizen’

Margriet Bos · 2026-08-14

Het is een uitspraak die op het eerste gezicht verrassend klinkt. Acibadem, het commercieel succesvolle zorgbedrijf, zegt nadrukkelijk aan de kant van de ziekenhuizen te staan. Maar waarom eigenlijk? En wat betekent dat voor de rest van het zorglandschap in Nederland? De afgelopen jaren is Acibadem uitgegroeid tot hét voorbeeld van een zelfstandig behandelcentrum (zbc) dat de zorg zou ‘uithollen’. Ziekenhuizen kijken met argusogen naar de groei van dit soort partijen. Ze vrezen dat zbc’s de lucratieve behandelingen wegkapen, terwijl de complexe en verliesgevende zorg bij hen achterblijft. Toch zegt Acibadem dus precies het tegenovergestelde: ze staan juist aan de kant van de ziekenhuizen. ### Wat is Acibadem eigenlijk? Acibadem is geen onbekende speler. Het bedrijf is onderdeel van een internationaal concern en heeft in Nederland meerdere klinieken. Ze richten zich vooral op planbare zorg, zoals oogoperaties, orthopedie en huidbehandelingen. Geen spoedeisende hulp, geen intensive care, maar wel zorg die veel mensen nodig hebben. Het verdienmodel is helder: efficiënt werken, hoge volumes en tevreden patiënten. Daar is op zich niets mis mee, zou je denken. Toch wringt er iets. Ziekenhuizen zien hun inkomsten dalen omdat precies die behandelingen weglekken naar partijen als Acibadem. En dat terwijl ziekenhuizen wél de dure zorg moeten blijven draaien. ### De kern van de discussie De vraag is niet of Acibadem goede zorg levert. De vraag is wat de komst van zbc’s doet met het totale zorgstelsel. Ziekenhuizen moeten hun vaste lasten betalen, ongeacht of er genoeg patiënten komen. Als de ‘makkelijke’ zorg verdwijnt, worden de marges dunner. Dat kan leiden tot bezuinigingen op personeel of zelfs tot sluiting van afdelingen. Acibadem zegt daarop dat ze juist helpen. Door planbare zorg over te nemen, ontlasten ze de ziekenhuizen. Die kunnen zich dan beter richten op spoedzorg, complexe operaties en intensive care. Het klinkt logisch, maar in de praktijk blijkt het lastiger. ### Niet-gecontracteerde zorg: een grijs gebied Een van de grootste discussiepunten is de niet-gecontracteerde zorg. Zorgverzekeraars sluiten contracten af met zorgaanbieders over prijzen en kwaliteit. Maar zbc’s als Acibadem werken soms buiten die contracten om. Patiënten kunnen er dan terecht, maar de rekening wordt niet altijd volledig vergoed. Dat zorgt voor verwarring bij patiënten. Ze denken dat ze goed verzekerd zijn, maar krijgen achteraf een flinke rekening. En ziekenhuizen voelen zich gepasseerd, omdat zij wél aan alle regels en afspraken moeten voldoen. Het is een grijs gebied waar veel over te doen is. ### Wat betekent dit voor de patiënt? Voor jou als patiënt is het belangrijk om goed te weten waar je aan toe bent. Overweeg je een behandeling bij een zbc als Acibadem? Check dan altijd of jouw zorgverzekeraar een contract heeft met die kliniek. Zo niet, dan kan het zomaar zijn dat je een deel van de kosten zelf moet betalen. Daarnaast is het goed om te beseffen dat niet alle zorg hetzelfde is. Een simpele oogcorrectie is iets anders dan een complexe hartoperatie. Zorg dat je weet wat je nodig hebt en kies bewust. ### De toekomst van de zorg De discussie over zbc’s gaat de komende jaren alleen maar intenser worden. De zorgvraag stijgt, het personeelstekort groeit en de kosten lopen op. Er zal dus een oplossing moeten komen die voor iedereen werkt. Ziekenhuizen, zbc’s, zorgverzekeraars en patiënten moeten samen om tafel. Acibadem zegt klaar te staan om die dialoog aan te gaan. Of dat ook echt gebeurt, is nog de vraag. Maar één ding is zeker: de tijd van ‘ieder voor zich’ is voorbij. Alleen samen kunnen we de zorg betaalbaar en toegankelijk houden. ### Tot slot Het is makkelijk om zbc’s als boosdoeners neer te zetten. Maar de werkelijkheid is genuanceerder. Acibadem vult een gat in de markt en doet dat goed. De uitdaging zit hem in de balans. Hoe zorgen we ervoor dat ziekenhuizen overeind blijven, terwijl we ook ruimte geven aan innovatieve partijen? Dat is de vraag die de komende jaren beantwoord moet worden.