Waarom het aantal kinderen met een-op-een begeleiding zo hoog is (en wat politiek Den Haag niet ziet)

Margriet Bos · 2026-09-09

### De onrust in Den Haag: een begrijpelijke reactie of een misplaatste schrik? De ophef in Den Haag over het hoge aantal kinderen met een-op-een begeleiding is volgens Ingrid Widdershoven van VGN moeilijk te begrijpen. Al jaren wordt ingezet op de afbouw van gesloten jeugdzorg, maar zonder voldoende alternatieven. Dat deze ontwikkeling dan niet verrassend is, mag duidelijk zijn. Sterker nog: het is een logisch gevolg van keuzes die eerder zijn gemaakt. ### Hoe zijn we hier terechtgekomen? De focus op het verminderen van gesloten jeugdzorg is lovenswaardig. Niemand wil kinderen onnodig opsluiten. Maar goede bedoelingen alleen zijn niet genoeg. Als je de ene vorm van zorg afbouwt, moet je zorgen dat er iets beters voor in de plaats komt. Anders vraag je om problemen. Widdershoven wijst erop dat de politiek te weinig oog heeft voor de praktijk. Hulpverleners staan dagelijks voor de keuze: een kind dat intensieve begeleiding nodig heeft, laten vallen of toch maar een-op-een inzetten. Dan is de rek er snel uit. Het is geen kwestie van onwil, maar van gebrek aan alternatieven. > “Je kunt niet én de gesloten jeugdzorg afbouwen én tegelijkertijd bezuinigen op alternatieven. Dat is vragen om een systeem dat vastloopt.” – Ingrid Widdershoven ### Wat betekent dit voor de toekomst? Als er niets verandert, blijft het aantal kinderen met een-op-een begeleiding stijgen. Dat kost niet alleen veel geld – denk aan kosten die kunnen oplopen tot €150.000 per kind per jaar – maar het legt ook een enorme druk op de toch al krappe arbeidsmarkt in de zorg. Er zijn simpelweg niet genoeg mensen om al die individuele begeleiding te bieden. Bovendien is het de vraag of een-op-een begeleiding altijd de beste oplossing is. Soms is het nodig, maar vaak ook niet. Het is een noodgreep die voortkomt uit een gebrek aan beter. En dat is precies waar de politiek iets aan zou moeten doen. ### De oproep van VGN VGN pleit dan ook voor een realistischer beleid. Dat betekent: - **Investeer in alternatieven**: denk aan kleinschalige woonvormen, intensieve ambulante begeleiding en gezinsondersteuning. - **Kijk naar de lange termijn**: voorkom dat kinderen in een-op-een trajecten terechtkomen door vroegtijdig in te grijpen. - **Waardeer de professionals**: geef hulpverleners de ruimte en middelen om hun werk goed te doen. Kortom, de schrikreactie van minister Sterk is misplaatst. Het is tijd voor een inhoudelijk debat in plaats van verontwaardiging. Alleen dan kunnen we echt iets veranderen voor deze kwetsbare kinderen. *Wil je meer weten over dit onderwerp? Deel dit artikel en praat mee.*