Waarom 2 op 3 vrouwen zich niet gehoord voelt in de zorg

Margriet Bos · 2026-10-12

### Een alarmbel die we niet kunnen negeren Stel je voor: je zit in een ziekenhuisbed, je hebt pijn, je bent bang. Je drukt op de bel. Er komt niemand. Of iemand komt, maar luistert niet echt. Je gevoel wordt weggewuifd. Herkenbaar? Voor twee op de drie vrouwen in Nederland is dit de realiteit. Uit recent onderzoek blijkt dat zij zich niet gehoord voelen in de zorg. Dat is geen klein probleem. Dat is een systeemfout. Als expert in persoonsalarmering en veiligheid voor ouderen zie ik dagelijks hoe belangrijk het is dat mensen zich serieus genomen voelen. Een alarmknop is meer dan een technisch hulpmiddel. Het is een stem. Een noodkreet. En als die stem niet wordt gehoord, hebben we gefaald. ### Waarom dit iedereen aangaat Misschien denk je: dit is een vrouwenprobleem. Maar dat is het niet. Het is een zorgprobleem. En zorg raakt ons allemaal. Je moeder, je zus, je buurvrouw, jezelf op latere leeftijd. Vrouwen leven gemiddeld langer en hebben vaker te maken met chronische aandoeningen. Ze doen ook vaker een beroep op mantelzorg. Als zij zich niet gehoord voelen, raakt dat de kern van onze zorg. > “De zorg heeft een vrouwenprobleem. Niet omdat vrouwen zeuren, maar omdat het systeem niet luistert.” Die uitspraak blijft hangen. Het is geen verwijt aan individuele zorgverleners. Die werken vaak keihard onder hoge druk. Het is een structureel probleem: te weinig tijd, te veel protocollen, te weinig echte aandacht. ### Wat betekent dit voor persoonsalarmering? Persoonsalarmering is bedoeld om veiligheid en zelfstandigheid te bieden. Maar een alarm werkt alleen als er ook echt iemand reageert. En niet zomaar iemand, maar iemand die luistert. Uit het onderzoek blijkt dat vrouwen zich vaker niet serieus genomen voelen als ze aangeven dat er iets mis is. Dat heeft directe gevolgen voor hoe zij alarmen gebruiken. - **Ze drukken minder snel op de knop.** Uit angst om te zeuren of niet geloofd te worden. - **Ze wachten te lang.** Met alle risico's van dien. - **Ze zoeken alternatieven.** Zoals buren lastigvallen of zelf blijven doorlopen met pijn. Dat is zorgwekkend. Een alarmsysteem is geen luxe. Het is een levenslijn. Als die lijn niet vertrouwd wordt, heeft hij geen nut. ### Hoe we het tij kunnen keren Gelukkig zijn er oplossingen. En die beginnen bij bewustwording. Zorgverleners, beleidsmakers en technologieontwikkelaars moeten samenwerken. Hier zijn een paar concrete stappen: - **Train zorgpersoneel in actief luisteren.** Niet alleen medisch, maar ook emotioneel. - **Betrek vrouwen bij het ontwerp van alarmsystemen.** Zo sluit de technologie beter aan bij de behoeften. - **Creëer veilige meldpunten.** Waar vrouwen hun ervaringen kunnen delen zonder oordeel. - **Meet en monitor.** Als we niet meten of vrouwen zich gehoord voelen, verandert er niets. ### De kracht van een simpele vraag Soms is het niet ingewikkelder dan dit: vraag eens door. “Hoe voelt u zich nu echt?” En wacht op het antwoord. Niet onderbroken door piepers of formulieren. Gewoon even echt contact. Ik geloof dat de zorg menselijker kan. En dat begint met erkennen dat er een probleem is. Twee op de drie vrouwen. Dat zijn er te veel. Laten we zorgen dat die stem niet langer verloren gaat. Of het nu gaat om een alarmknop, een telefoontje naar de huisarts of een gesprek in de huiskamer. Iedere stem verdient het om gehoord te worden.