Waarom 1 op de 3 Verpleeghuisbewoners Verhuist (En Wat Dat Zegt)

Margriet Bos · 2026-09-16

Je hoort het steeds vaker: ouderen die binnen het verpleeghuis noodgedwongen verkassen. Niet omdat ze dat zelf willen, maar omdat het systeem het zo dicteert. Een op de drie bewoners verhuist opnieuw naar een andere afdeling of zelfs een andere locatie. Hoogleraar Hilde Verbeek schrok van die cijfers. En eerlijk? Ik ook. ### Crisisopnames zetten het systeem onder druk Stel je voor: je bent kwetsbaar, net opgenomen na een val of ziekenhuisopname. Je kamer is nog niet ingericht, je kent de gezichten niet. En dan komt er na een paar weken een bericht: je moet naar een andere afdeling, want er is een crisplek nodig. Dat gebeurt dus heel vaak. Vooral crisisopnames lijken een grote boosdoener. Mensen worden tijdelijk ergens geplaatst, en zodra er een 'echte' bewoner aanklopt, moeten ze weer door. Het is een soort stoelendans waar de zwaksten de dupe van zijn. ### Plooien naar het systeem Verbeek noemt nog iets belangrijks: bewoners moeten zich aanpassen aan het systeem, niet andersom. Denk aan wachtlijsten, afdelingsindelingen, personeelstekorten. Het systeem is leidend, de mens volgt. Dat wringt. > "We verhuizen mensen omdat het ons uitkomt, niet omdat het hen helpt." – die gedachte blijft bij me hangen. Natuurlijk, er zijn praktische redenen. Een afdeling moet vol, een andere moet leeg. Maar wat doet dat met iemand die al moeite heeft om de weg te vinden? ### Wat betekent dit voor jou als professional? Als je werkt in de ouderenzorg, zie je dit waarschijnlijk wekelijks. Je ziet de verwarring, de eenzaamheid, het verdriet. En je voelt je machteloos. Toch kun je iets doen: - **Bespreek verhuizingen** in het team. Waarom gebeurt het? Kan het anders? - **Betrek familie** vroeg. Zij kunnen emotionele steun bieden. - **Zorg voor overdracht** die verder gaat dan een dossier. Wie is deze persoon? Wat vindt hij belangrijk? - **Signaleer** wanneer een verhuizing meer kwaad dan goed doet. Jij bent de ogen en oren. Het is niet altijd te voorkomen, maar bewustwording is stap één. ### Persoonlijk alarm als hulpmiddel Hoewel het probleem diep in de organisatie zit, kan technologie een steuntje bieden. Een persoonlijk alarm voor senioren helpt bewoners zich veiliger te voelen, zeker na een verhuizing. Ze kunnen snel hulp inschakelen, wat stress vermindert. Maar het lost het systeemprobleem niet op. Het is een pleister, geen genezing. Toch kan het net dat beetje vertrouwen geven. Zeker in de eerste weken op een nieuwe afdeling, wanneer alles onbekend is. Een druk op de knop en er komt iemand. Dat is goud waard. ### Hoe nu verder? Verbeek pleit voor meer onderzoek en bewustzijn. Ik pleit voor menselijkheid. Laten we niet vergeten dat achter elke verhuizing een mens zit met gevoelens, angsten en verlangens. Iemand die gewoon thuis wil zijn, ook in het verpleeghuis. Misschien moeten we vaker vragen: "Wat zou ik willen als ik in die situatie zat?" Het antwoord is bijna nooit: "Verhuizen omdat het systeem het vraagt." Laten we blijven praten over dit onderwerp. Deel je ervaringen, stel vragen, en blijf kritisch. Alleen zo kunnen we de zorg menselijker maken. En dat begint bij jou, bij mij, bij ons allemaal.