Waarom 1 op de 3 Verpleeghuisbewoners Onnodig Verhuist – En Wat Dat Betekent
Margriet Bos ·
Luister naar dit artikel~4 min

Een op de drie verpleeghuisbewoners verhuist opnieuw. Hoogleraar Hilde Verbeek schrikt van de cijfers. Crisisopnames en systeemdwang spelen een rol. Ontdek hoe persoonlijke alarmering kan helpen.
Een op de drie verpleeghuisbewoners in Nederland verhuist opnieuw naar een andere afdeling of zelfs een andere locatie. Hoogleraar Hilde Verbeek schrok van deze cijfers. Want zo'n verhuizing is niet niks. Zeker niet als je al kwetsbaar bent.
### Het systeem lijkt belangrijker dan de mens
Verbeek ziet twee grote boosdoeners. Ten eerste: crisisopnames. Mensen komen plotseling binnen, vaak na een ziekenhuisopname of een val. Ze belanden op de eerste de beste vrije plek. Maar die plek is vaak tijdelijk. Zodra er ruimte vrijkomt op een 'passender' afdeling, moeten ze weer verkassen.
Ten tweede: het moeten plooien naar het systeem. Verpleeghuizen werken met vaste afdelingen voor bepaalde zorgzwaartes. Past een bewoner niet perfect in dat hokje? Dan volgt een verhuizing. Niet omdat de bewoner dat wil, maar omdat het systeem het eist.
> “We verhuizen mensen omdat het systeem het wil, niet omdat de mens het nodig heeft,” zegt Verbeek. Een pijnlijke constatering.
### Waarom elke verhuizing een stap terug kan zijn
Voor ouderen is een verhuizing binnen het verpleeghuis vaak desastreus. Ze raken de weg kwijt. Ze verliezen hun vertrouwde verzorgenden. En ze moeten wennen aan nieuwe kamergenoten, nieuwe routines, nieuwe geluiden. Dat kost energie. Energie die ze vaak niet hebben.
- **Desoriëntatie:** Een nieuwe omgeving is verwarrend, zeker bij dementie.
- **Verlies van sociale contacten:** Medebewoners en personeel zijn vertrouwd. Weg is weg.
- **Stress en angst:** Onzekerheid over wat komen gaat, maakt veel los.
- **Meer zorg nodig:** Uiteindelijk vragen verhuisde bewoners vaker om hulp.
### Hoe persoonlijke alarmering kan helpen
Gelukkig zijn er manieren om verhuizingen te voorkomen of de impact te verzachten. Persoonlijke alarmering speelt daarbij een sleutelrol. Met een eenvoudige alarmknop of een slim horloge kunnen bewoners zelf om hulp vragen. Dat geeft een gevoel van controle. En het stelt zorgverleners in staat om sneller te reageren.
Maar belangrijker nog: een goed alarmsysteem maakt het mogelijk om mensen langer op hun plek te laten wonen. Als een bewoner zich veilig voelt, is de kans kleiner dat hij of zij 's nachts dwaalt of valt. En dat kan weer leiden tot minder crisisopnames. Minder crisis betekent minder verhuizingen.
### Wat kun je als professional doen?
Als professional in de ouderenzorg zie je deze problemen van dichtbij. Misschien herken je de frustratie van bewoners die weer moeten verhuizen. Of de machteloosheid van collega's die het systeem niet kunnen veranderen. Toch zijn er stappen die je kunt nemen:
- **Signaleer vroeg:** Let op tekenen van onrust of verwardheid. Soms is een verhuizing te voorkomen met extra begeleiding.
- **Betrek familie:** Zij kennen de bewoner het beste. Vraag naar wat iemand nodig heeft om zich thuis te voelen.
- **Denk in mogelijkheden:** Niet elke bewoner past in een standaardprofiel. Soms is maatwerk beter dan een verhuizing.
- **Gebruik technologie:** Persoonlijke alarmering kan vrijheid geven. Onderzoek welke oplossing past bij jouw afdeling.
### Een toekomst zonder onnodige verhuizingen
Verbeek pleit voor een cultuuromslag. Verpleeghuizen zouden niet moeten draaien om efficiëntie, maar om de mens. Bewoners moeten kunnen blijven waar ze zich thuis voelen. Ook als dat betekent dat het systeem moet aanpassen.
Dat klinkt logisch. Maar in de praktijk is het lastig. Budgetten zijn krap. Personeel is schaars. Toch begint het met bewustwording. Elk gesprek over dit onderwerp is er één. En elke verhuizing die we voorkomen, is winst.
Wil je meer weten over hoe persoonlijke alarmering kan bijdragen aan een stabielere woonomgeving? Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen. Samen kunnen we het verschil maken.