Het verrassende personeelsprobleem waar niemand het over heeft

Margriet Bos · 2026-08-26

Je hoort het overal: het personeelstekort in de zorg is enorm. Verpleeghuizen kunnen hun bedden niet vullen, wachtlijsten groeien en de druk op mantelzorgers wordt alsmaar groter. Maar er is een kant van dit verhaal die je minder vaak hoort. Verpleeghuizen zetten steeds vaker commerciële dienstverleners in om gaten in de roosters te vullen. Deze bedrijven leveren betaalde mantelzorgers en specialisten ouderengeneeskunde. Het klinkt als een logische oplossing voor een groot probleem, toch? ### De andere kant van het verhaal Hier wordt het interessant. Terwijl verpleeghuizen worstelen met tekorten, gebeurt er iets opmerkelijks bij die commerciële dienstverleners. Ze krijgen zoveel aanmeldingen van zorgprofessionals dat sommigen zelfs een personeelsstop hebben moeten instellen. Saars, caregivers, maatjes en Miesen – ze melden zich massaal aan. Het is bijna ironisch. De vraag naar zorg is hoog, maar op bepaalde plekken is het aanbod van personeel óók hoog. Alleen vindt de matching niet altijd op de juiste plek plaats. ### Waarom kiezen zorgmedewerkers voor deze route? Dat roept vragen op. Waarom kiezen zoveel zorgprofessionals voor een commerciële dienstverlener in plaats van direct bij een verpleeghuis te werken? Er zijn een paar redenen die vaak terugkomen: - Meer flexibiliteit in werktijden en inzet - Hoger uurloon, soms wel 2 tot 3 euro meer per uur - Minder administratieve rompslomp - De mogelijkheid om verschillende zorgsettings te ervaren - Snellere doorstroommogelijkheden Het is niet zo zwart-wit als het lijkt. Veel van deze professionals werken juist wél in verpleeghuizen – alleen dan via een detacheringsbureau. Ze staan op dezelfde afdelingen, doen hetzelfde werk, maar vallen onder een andere werkgever. ### Wat betekent dit voor de toekomst? Deze trend zet vraagtekens bij het traditionele zorgmodel. Als zorgprofessionals massaal kiezen voor flexibele inzet via commerciële partijen, wat zegt dat dan over hoe we zorg organiseren? Moeten verpleeghuizen hun arbeidsvoorwaarden en flexibiliteit heroverwegen? Een zorgmanager vertelde me recent: “We betalen nu soms dubbel. Eerst betalen we het detacheringsbureau, en daarnaast investeren we in onze vaste medewerkers die we niet kunnen behouden.” Het is een complexe puzzel. Aan de ene kant heb je instellingen die wanhopig op zoek zijn naar handen aan het bed. Aan de andere kant heb je zorgprofessionals die beschikbaar zijn, maar onder andere voorwaarden willen werken. ### De menselijke kant Laten we niet vergeten waar het echt om gaat: de bewoners. Continuïteit van zorg is cruciaal, vooral voor kwetsbare ouderen. Als er elke week een ander gezicht aan hun bed staat, verstoort dat hun gevoel van veiligheid en vertrouwen. Tegelijkertijd verdienen zorgmedewerkers ook een werkplek waar ze zich gewaardeerd voelen. Als ze via een detacheerder meer regie over hun carrière krijgen, wie kunnen we dat kwalijk nemen? Misschien moeten we minder kijken naar wie de werkgever is, en meer naar hoe we goede zorg kunnen garanderen. Hoe creëren we een systeem waarin zorgprofessionals willen blijven werken, en bewoners de continuïteit krijgen die ze nodig hebben? Dat is de echte uitdaging waar we voor staan. Niet alleen meer handen aan het bed, maar de juiste handen op de juiste plek – en voor de lange termijn.