Verpleegkundigen slaan alarm over patiëntenzorg tijdens staking

Margriet Bos · 2026-01-23

Het is een situatie waar niemand op hoopt, maar die helaas soms onvermijdelijk lijkt. Verpleegkundigen van Kaiser hebben recentelijk hun zorgen geuit over de kwaliteit van patiëntenzorg tijdens een lopende staking. Dit roept belangrijke vragen op over veiligheid en continuïteit van zorg, vooral voor kwetsbare groepen. ### Waarom dit alarm zo belangrijk is Wanneer zorgprofessionals zelf alarm slaan, moeten we echt luisteren. Zij staan dag in dag uit aan het bed. Zij zien wat er gebeurt als systemen onder druk komen te staan. Het gaat hier niet om arbeidsvoorwaarden alleen - het gaat om wat er met patiënten gebeurt wanneer er te weinig handen aan het bed zijn. Ik sprak recentelijk met een verpleegkundige die anoniem wilde blijven. Ze zei iets wat me bijbleef: "We willen niet staken, maar we zien geen andere manier om aandacht te vragen voor wat er misgaat. Elke dag maken we keuzes die we liever niet zouden maken." ### De impact op dagelijkse zorg Wat betekent dit concreet voor patiënten? Laten we even kijken naar wat er kan veranderen: - Routinematige controles worden soms uitgesteld - Minder tijd voor persoonlijke aandacht per patiënt - Meer administratieve last voor het resterende personeel - Hogere werkdruk die tot fouten kan leiden Het zijn precies deze kleine veranderingen die grote gevolgen kunnen hebben. Voor oudere patiënten kan een gemiste medicatie of een late reactie op een val ernstige complicaties betekenen. ### Parallel met persoonsalarmering Dit doet me denken aan waarom persoonsalarmering zo cruciaal is, vooral voor senioren die thuis wonen. Net zoals verpleegkundigen alarm slaan over tekorten in ziekenhuizen, bieden persoonlijke alarmen een veiligheidsnet voor thuis. Het principe is hetzelfde: tijdige signalering kan levens redden. In beide gevallen gaat het om preventie. In ziekenhuizen door voldoende personeel, thuis door technologie die hulp oproept wanneer dat nodig is. Beide systemen vallen in elkaar wanneer er te weinig capaciteit is - of dat nu menselijk of technisch is. ### Wat kunnen we leren van deze situatie? Deze staking en de zorgen van verpleegkundigen laten iets belangrijks zien: veiligheidssystemen moeten robuust zijn. Of het nu gaat om personeelsplanning in een ziekenhuis of om een alarmknop voor een oudere thuis - betrouwbaarheid is alles. We moeten nadenken over back-up systemen. Wat gebeurt er als het primaire systeem faalt? In ziekenhuizen betekent dat voldoende reservepersoneel. Voor senioren thuis betekent dat alarmen die werken, zelfs als de gebruiker in paniek is of niet goed bij de telefoon kan. ### De menselijke kant van technologie Wat me het meest raakt aan dit verhaal is hoe technologie en menselijkheid samengaan. Verpleegkundigen gebruiken hun stem als alarm. Senioren gebruiken een knop. Maar het doel is hetzelfde: aandacht vragen voor iemand die hulp nodig heeft. Misschien moeten we vaker luisteren naar die alarmen, of ze nu van mensen of van apparaten komen. Ze vertellen ons dat er iets niet goed gaat. Dat er iemand is die onze aandacht nodig heeft. De volgende keer dat je hoort over personeelstekorten in de zorg, denk dan ook even aan die oudere alleen thuis. De principes van veiligheid en tijdige hulp zijn overal hetzelfde. En soms is het kleinste alarmsignaal het belangrijkste om te horen.