Uitbehandelde ggz-cliënten: woningnood groeit

Margriet Bos · 2026-06-04

### Het probleem: uitbehandeld en toch op straat Welzijnsprofessionals zien het steeds vaker: mensen die een klinische ggz-behandeling hebben afgerond, maar daarna geen dak boven hun hoofd hebben. Ze zijn medisch klaar voor ontslag, maar kunnen nergens heen. Een huurwoning is simpelweg niet beschikbaar. Branchevereniging de Nederlandse ggz gaf eind mei een alarmerend signaal: het tekort aan woningen voor deze groep loopt op tot wel 7.750 woningen per jaar. Dat is geen klein getal. Dat zijn 7.750 levens die in de wacht staan. ### Waarom het misgaat Het probleem zit hem in de krapte op de woningmarkt. Mensen die uit een klinische setting komen, hebben vaak een laag inkomen of een uitkering. Ze komen niet in aanmerking voor een hypotheek en zijn afhankelijk van sociale huurwoningen. Maar die zijn er te weinig. Daar komt bij dat verhuurders steeds strengere eisen stellen. Een referentie van een ggz-instelling telt vaak niet mee als een stabiele woonhistorie. En dat terwijl deze mensen juist baat hebben bij een veilige, stabiele woonplek om verder te herstellen.  ### De gevolgen voor de cliënt - Geen vaste woonplek betekent meer stress en onrust. - Het risico op terugval neemt toe zonder stabiele omgeving. - Mensen belanden op straat of in noodopvang, wat de druk op welzijnsprofessionals vergroot. - De kans op hernieuwde opname in de ggz stijgt, wat kostbaar is voor de maatschappij. ### Wat welzijnsprofessionals kunnen doen Je kunt als professional niet de woningmarkt oplossen, maar wel het verschil maken voor de mensen die je tegenkomt. Wees alert op signalen van dakloosheid na een ggz-traject. Verwijs door naar gemeentelijke wooncoaches of maatschappelijk werk. Soms is er een regeling voor urgentie of begeleid wonen. Daarnaast is het belangrijk om samen te werken met woningcorporaties. Vraag naar speciale projecten voor kwetsbare doelgroepen. In sommige gemeenten bestaan al initiatieven waarbij ggz-cliënten voorrang krijgen op een woning. ### Een oproep tot actie De cijfers liegen er niet om. We hebben het over duizenden mensen per jaar die tussen wal en schip vallen. Het is een gedeelde verantwoordelijkheid van zorginstellingen, gemeenten en woningcorporaties om hier iets aan te doen. Als professional kun je het verschil maken door alert te zijn, door te vragen en door te blijven aandringen op oplossingen. Want ieder mens verdient een plek om te wonen, zeker na een zware ggz-behandeling.