Schokkende Verhuizingen in Verpleeghuizen: Wat Onderzoekers Ontdekten

Margriet Bos · 2026-09-16

### De verborgen realiteit achter verhuizingen in verpleeghuizen Stel je voor: je woont in een verpleeghuis, hebt je plekje gevonden, je kent de gangen, de gezichten, de routines. En dan opeens moet je weer verhuizen. Naar een andere afdeling, een andere locatie. Voor een op de drie bewoners is dit werkelijkheid. Onderzoekers schrokken van dit cijfer, en eerlijk? Ik ook. Hoogleraar Hilde Verbeek deed onderzoek en ontdekte dat crisisopnames en het moeten plooien naar het systeem een grote rol spelen. Het lijkt logisch: als er een crisis is, moet er snel een plek gevonden worden. Maar waarom moeten mensen daarna nog zo vaak verhuizen? Dat is de vraag die mij bezighoudt. ### Waarom al die verhuizingen? Er zijn verschillende redenen. Soms heeft het te maken met de beschikbaarheid van gespecialiseerde zorg. Iemand met dementie heeft bijvoorbeeld een andere afdeling nodig dan iemand die herstelt van een operatie. Maar al te vaak is het een kwestie van ruimtegebrek of financiële overwegingen. - **Crisisopnames**: Als iemand plotseling opgenomen moet worden, is er vaak geen tijd om een perfecte plek te vinden. Mensen belanden op een afdeling die niet ideaal is, en moeten later verhuizen. - **Systeemdruk**: Verpleeghuizen moeten efficiënt werken. Soms betekent dat bewoners verhuizen naar een andere afdeling om de bezetting rond te krijgen. - **Voortdurende veranderingen**: Door bezuinigingen en reorganisaties worden afdelingen samengevoegd of gesloten, waardoor bewoners weer moeten verkassen. > "Het is niet alleen de fysieke verhuizing die belastend is, maar ook het verlies van vertrouwde gezichten en routines," zegt Verbeek. En dat raakt me. Want een verpleeghuis is toch een thuis? ### De impact op bewoners Verhuizingen zijn niet zomaar een logistieke kwestie. Voor ouderen, zeker zij die kwetsbaar zijn, kan een verhuizing desoriënterend werken. Ze raken de weg kwijt, verliezen hun sociale contacten en raken soms in een depressie. Het gevoel van veiligheid en geborgenheid verdwijnt. Bovendien kost het tijd en energie om weer te wennen. Nieuwe mensen, nieuwe regels, nieuwe geluiden. Voor iemand met dementie kan dit extra verwarrend zijn. En laten we niet vergeten: het kost ook geld. Elke verhuizing brengt kosten met zich mee, van administratie tot aanpassingen in de kamer. ### Wat kunnen we doen? Gelukkig zijn er oplossingen. Ten eerste is er meer aandacht nodig voor een goede eerste plaatsing. Als mensen meteen op de juiste plek terechtkomen, voorkom je latere verhuizingen. Ten tweede moeten verpleeghuizen flexibeler worden in hun aanbod, zodat crisisopnames niet automatisch leiden tot een tijdelijke oplossing. Daarnaast is het belangrijk dat er meer onderzoek komt naar de beste manieren om verhuizingen te begeleiden. Hoe kun je iemand zo goed mogelijk voorbereiden? Hoe zorg je voor continuïteit van zorg? En hoe betrek je familie erbij? ### Conclusie Het is duidelijk dat verhuizingen binnen verpleeghuizen een groot probleem zijn. Een op de drie bewoners maakt het mee, en dat is te veel. Door bewustwording en betere planning kunnen we hopelijk het aantal verhuizingen terugdringen. Want iedereen verdient een plek die als thuis voelt, zonder steeds weer te moeten wennen aan iets nieuws. Wat mij betreft is dit een wake-up call. Laten we zorgen dat ouderen niet langer als pionnen op een schaakbord worden verplaatst, maar als mensen met behoeften en gevoelens.