Hoe Rotterdamse ouderenzorg een verborgen crisis aanpakt met stem van medewerkers

Margriet Bos · 2026-09-02

We horen vaak over de uitdagingen in de ouderenzorg. De wachtlijsten, de werkdruk, de financiering. Maar er is een verhaal dat minder vaak wordt verteld. Een verhaal over de mensen die de zorg dragen, en wat er gebeurt als ze niet meer kunnen. Laurens, een grote Rotterdamse ouderenzorgorganisatie, staat voor een enorme uitdaging. Het ziekteverzuim ligt op een zorgwekkende 10 procent. Dat betekent dat op elke tien medewerkers, er één thuis zit. Elke dag. De impact daarvan voel je direct in de kwaliteit van zorg. ### Waarom een medewerkersberaad het verschil kan maken De traditionele aanpak? Meer regels, meer controle, meer protocollen. Laurens kiest voor iets radicaal anders: luisteren. Met een medewerkersberaad geven ze de stem terug aan de mensen die het werk doen. Het idee is simpel. Wie kan de problemen beter benoemen dan degene die ze dagelijks ervaart? Maar laten we eerlijk zijn, simpel is niet hetzelfde als makkelijk. Laurens opereert op tientallen locaties verspreid over Rotterdam. Elke wijk heeft zijn eigen dynamiek, zijn eigen problematiek. Wat in Charlois speelt, is niet hetzelfde als in Kralingen. ### De verborgen realiteit achter de cijfers En dan is er nog iets. Iets wat je niet direct in een verzuimcijfer van 10 procent terugziet. Een leidinggevende deelde een schrijnend detail: “Sommige van onze medewerkers slapen bij het Leger des Heils.” Denk daar even over na. Deze mensen zorgen de hele dag voor onze ouderen. En sommigen hebben zelf geen stabiele thuisbasis. Hoe verwacht je dat iemand emotioneel beschikbaar is voor kwetsbare ouderen, als basisbehoeften zoals veilig onderdak niet zijn geregeld? Het gaat hier om meer dan alleen werkdruk. Het raakt aan: - Financiële stabiliteit - Woonzekerheid - Mentale veerkracht - Maatschappelijke positie ### Gezond werken in een complexe stad Rotterdam is een prachtige, maar complexe stad. De grootstedelijke problematiek betekent vaak dat medewerkers zelf te maken hebben met stressfactoren buiten het werk. Lange reistijden, hoge woonlasten, sociale uitdagingen. Gezond laten werken in deze context vraagt om meer dan een fruitmand op vrijdag. Het vraagt om een holistische benadering. Een die erkent dat een medewerker niet ophoudt te bestaan na werktijd. Wat als een medewerkersberaad niet alleen over werkoverleg gaat, maar over levensomstandigheden? Wat als we niet alleen vragen “Hoe kan je beter werken?” maar ook “Wat heb je nodig om beter te leven?” ### De weg vooruit is een gesprek Het mooie aan Laurens’ aanpak is de erkenning dat oplossingen niet van bovenaf komen. Ze ontstaan in gesprek. In het erkennen van de realiteit, hoe moeilijk die ook is. Een verzuimpercentage omlaag brengen begint niet met een target. Het begint met vragen stellen. Met echt luisteren. Met de moed hebben om te horen wat je liever niet hoort. Want laten we wel wezen, een medewerker die bij het Leger des Heils slaapt, die komt niet snel met die informatie. Daar is vertrouwen voor nodig. Veiligheid. De wetenschap dat je kwetsbaarheid niet wordt afgestraft, maar wordt gezien als waardevolle input. ### Een nieuwe standaard voor zorg voor zorgmedewerkers Misschien is dat wel de grootste les hier. Zorg voor ouderen begint met zorg voor de zorgverlener. Je kunt niet geven wat je zelf niet hebt. Empathie, geduld, aandacht – die bronnen raken uitgeput als je eigen basis niet op orde is. Laurens zet met dit beraad een belangrijke stap. Niet naar snelle oplossingen, maar naar echte verbinding. Het is een erkenning dat cijfers over verzuim altijd over mensen gaan. Over hun verhalen, hun strijd, hun hoop. En wie weet, misschien ontstaat uit dit Rotterdamse experiment wel een blauwdruk. Niet voor perfectie, maar voor menselijkheid. Want uiteindelijk draait zorg daarom. Om de menselijke maat. Voor de oudere in het bed, en voor de medewerker aan het bed. De weg is lang, de uitdagingen groot. Maar de eerste stap – echt luisteren – die is gezet. En soms is dat de belangrijkste stap van allemaal.