Waarom passende zorg voor senioren vastloopt (en wat wél werkt)

Margriet Bos · 2026-10-06

### Het probleem: tijdelijke potjes, blijvende zorgvragen Stel je voor: je regelt een mooi preventief programma voor senioren in je gemeente. Het loopt. Mensen doen mee, voelen zich fitter, vallen minder. En dan stopt de subsidie. Binnen de kortste keren valt alles stil. Herkenbaar? Je bent niet de enige. Veel initiatieven voor persoonsalarmering en valpreventie bij ouderen leunen op tijdelijke financiering. Projectsubsidies, Europese potjes, een eenmalige bijdrage van een zorgverzekeraar. Zodra dat geld op is, verdwijnt de structuur. En daarmee ook de opgebouwde kennis en het vertrouwen bij senioren. ### Waarom duurzame samenwerking zo lastig is Duurzame samenwerking vraagt om continuïteit in de financiering. Maar het huidige systeem is ingericht op kortetermijnresultaten. Gemeenten moeten elk jaar opnieuw hun begroting rondkrijgen. Zorgverzekeraars kijken naar rendement op korte termijn. En preventie? Dat levert pas na jaren echt wat op. > "We zijn continu aan het zwemmen in een bad zonder water." – een wijkverpleegkundige die liever anoniem blijft. Dat is precies het probleem. Iedereen ziet dat het anders moet, maar niemand durft de eerste structurele stap te zetten. Want wie betaalt? ### Wat werkt wél: drie praktische uitgangspunten Gelukkig zijn er manieren om uit die fuik te komen. Niet met grote woorden, maar met slimme keuzes. - **Kies voor meerjarige afspraken.** Een contract van drie tot vijf jaar geeft rust. Zowel voor de oudere die een alarmknop krijgt, als voor de professional die het systeem beheert. - **Deel de kosten, deel de baten.** Laat gemeente, zorgverzekeraar en woningcorporatie samen in een fonds storten. Zo voorkom je dat één partij alle risico draagt. - **Begin klein, maar denk groot.** Start met één wijk of één doelgroep. Bewijs dat het werkt. Schaal daarna op met dezelfde financieringsstructuur. ### Hoe je zelf het verschil maakt Als professional in de persoonsalarmering weet je dat een goed alarmsysteem levens redt. Maar zonder structurele financiering blijft het een losse flodder. Daarom is het belangrijk om het gesprek aan te gaan. Niet alleen over de technologie, maar juist over het geld. Praat met beleidsmakers over de kosten van niets doen. Reken eens uit wat een valincident kost: ambulance, ziekenhuisopname, revalidatie. Al snel gaat het om duizenden euro's per persoon. Een persoonsalarm kost een fractie daarvan. Letterlijk. ### Conclusie: continuïteit is geen luxe Passende zorg voor senioren stagneert zolang we blijven hangen in tijdelijke potjes. Willen we echt verschil maken, dan moeten we durven investeren in structurele samenwerking. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het nodig is. En omdat ouderen het verdienen om veilig en zelfstandig te blijven wonen – vandaag, morgen en over tien jaar.