Waarom passende zorg voor ouderen blijft steken

Margriet Bos · 2026-10-06

Je kent het wel: een prachtig preventief project dat net van de grond komt, en dan ineens stopt omdat het geld op is. Herkenbaar? Voor veel professionals in de ouderenzorg is dit eerder regel dan uitzondering. En dat terwijl we juist zo graag willen dat ouderen langer veilig en zelfstandig thuis kunnen blijven wonen. ### Het probleem zit dieper dan een leeg budget Veel preventieve activiteiten — denk aan valpreventie, leefstijlcoaching of het inzetten van persoonlijke alarmen — leunen op tijdelijke subsidies. Na een jaar of twee droogt de pot op. De samenwerking die moeizaam is opgebouwd, valt uit elkaar. En de oudere die net vertrouwen had gekregen in dat ene alarmsysteem of die vaste begeleider, staat weer op nul. Dat is niet alleen zonde van het geld. Het is vooral zonde van het vertrouwen. > "Duurzame samenwerking vraagt om continuïteit in de financiering. Zonder die zekerheid bouw je geen relatie op — en juist die relatie maakt het verschil." ### Waarom tijdelijke financiering zo verlammend werkt Stel je voor: je werkt als casemanager dementie of als wijkverpleegkundige. Je wilt mevrouw De Vries, 82, een persoonlijk alarm aanraden. Maar je weet dat de begeleiding die erbij hoort over acht maanden misschien wel wegvalt. Durf je dat dan aan? Durf je haar dat aan te raden? - **Projecten stoppen voordat ze effect hebben.** Een valpreventietraject heeft tijd nodig om gedrag te veranderen. Twee jaar is vaak te kort. - **Professionals raken uitgeput.** Steeds opnieuw subsidies aanvragen, verantwoorden en verantwoording afleggen kost bakken energie. - **Ouderen haken af.** Als een systeem of begeleider plots verdwijnt, groeit het wantrouwen. - **Kennis verdwijnt.** Mensen die het project draaiden, stromen door naar andere functies. ### Wat wél werkt: structurele bekostiging als fundament Willen we echt dat ouderen veilig thuis blijven wonen, dan moeten we af van het jojo-beleid. Structurele financiering betekent niet dat er een bodemloze put nodig is. Het betekent dat we kiezen voor langjarige afspraken, waarin ruimte is voor leren en bijstellen. Een paar denkrichtingen die in de praktijk al opduiken: - **Meerjarige contracten** met aanbieders van persoonsalarmering en preventieve zorg, bijvoorbeeld voor drie tot vijf jaar. - **Financiering koppelen aan uitkomsten**, zoals minder valincidenten of minder ziekenhuisopnames, in plaats van aan losse activiteiten. - **Samenwerking tussen gemeente, zorgverzekeraar en zorgkantoor** zodat geld niet telkens uit een andere pot moet komen. - **Investeren in eenvoud.** Een persoonlijk alarm dat werkt zonder gedoe, met een vast aanspreekpunt, is vaak effectiever dan drie losse projecten. ### De rol van jou als professional Als professional in de ouderenzorg heb je meer invloed dan je denkt. Je ziet dagelijks wat werkt en wat niet. Je kunt signalen afgeven aan beleidsmakers. En je kunt binnen je eigen organisatie pleiten voor continuïteit — niet als luxe, maar als noodzaak. Want uiteindelijk gaat het niet om de financieringsstroom. Het gaat om mevrouw De Vries. Om meneer Jansen die weer durft te wandelen omdat hij weet dat er iemand meekijkt. Om de dochter die 's nachts rustiger slaapt. ### Conclusie: van tijdelijke projecten naar blijvende zorg Passende zorg-trajecten stagneren zolang ze afhankelijk blijven van tijdelijke potjes. Duurzame samenwerking — tussen zorgverleners, gemeenten en financiers — vraagt om continuïteit. Niet omdat het mooi klinkt, maar omdat het werkt. Laten we ophouden met het bouwen van luchtkastelen en investeren in een fundament waar ouderen én professionals op kunnen vertrouwen.