Overheid Profiteert van Zorgtrajecten Statushouders, maar Laat de Rekening aan Anderen

·
Luister naar dit artikel~3 min
Overheid Profiteert van Zorgtrajecten Statushouders, maar Laat de Rekening aan Anderen

De overheid profiteert van zorgtrajecten voor statushouders, maar weigert mee te betalen. Zorgaanbieders en filantropen draaien op voor de kosten. Een businesscase van het UMCG-project 'Nieuwkomers in hun kracht' onthult deze scheve verdeling.

### De kern van het probleem Stel je voor: je hebt een tekort aan verpleegkundigen, en er zijn mensen die niets liever willen dan bijdragen. Speciale trajecten om statushouders op te leiden voor de zorg lijken de perfecte oplossing. Maar wie betaalt? Uit een businesscase van het UMCG-project 'Nieuwkomers in hun kracht' blijkt dat de rijksoverheid flink profiteert van deze trajecten, maar weigert mee te betalen. Zorgaanbieders en filantropen draaien nu voor de kosten op. Dat wringt. Want de overheid int belastingen en bespaart op uitkeringen, terwijl de zorginstellingen en particuliere donateurs het financiële risico dragen. Hoe kan dat? ### Waarom de overheid zou moeten bijdragen De businesscase laat zien dat elke geïnvesteerde euro in deze trajecten zich dubbel en dwars terugverdient. Denk aan hogere belastinginkomsten, lagere uitkeringslasten en minder kosten voor inburgering. Toch blijft het kabinet op de handen zitten. Volgens Het Potentieel Pakken, de stichting achter het onderzoek, is er sprake van een scheve verdeling van lusten en lasten. > "De overheid plukt de vruchten, maar laat de rekening aan anderen," aldus een betrokkene. Dat is niet alleen oneerlijk, het is ook onverstandig. Zonder structurele financiering dreigen deze succesvolle trajecten te verdwijnen. En dat terwijl de zorgvraag alleen maar toeneemt. ### Hoe het nu wel gaat Op dit moment betalen zorgaanbieders en filantropen de rekening. Zij investeren in opleidingen, begeleiding en het wegwerken van taalbarrières. Dat kost gemiddeld zo'n € 15.000 per deelnemer. Een flink bedrag, zeker voor kleinere instellingen. Toch doen ze het, omdat ze geen keus hebben. De nood is hoog. Maar zonder overheidssteun is het dweilen met de kraan open. De trajecten zijn succesvol: tientallen statushouders stromen door naar een baan in de zorg. Ze leren de taal, doen praktijkervaring op en krijgen een diploma. Een win-win voor iedereen, zou je denken. ### Wat er nodig is Om deze aanpak toekomstbestendig te maken, moet de overheid over de brug komen. Dat kan op verschillende manieren: - **Structurele financiering** in plaats van tijdelijke subsidies. - **Prestatieafspraken** waarbij de overheid meebetaalt als trajecten succesvol zijn. - **Versimpeling van regels** zodat instellingen sneller kunnen schakelen. - **Samenwerking** tussen overheid, zorgaanbieders en filantropen. Alleen dan kunnen we de zorg toegankelijk houden en nieuwkomers een eerlijke kans geven. ### Een oproep aan Den Haag Het is tijd dat de overheid haar verantwoordelijkheid neemt. De baten zijn immers voor de hele samenleving. Door nu te investeren, voorkomen we dat de zorg verder vastloopt en dat gemotiveerde mensen aan de zijlijn blijven staan. Laat de rekening niet langer bij zorgaanbieders en filantropen liggen. Want zoals het nu gaat, is het niet houdbaar. De overheid moet meebetalen aan de oplossing die zij zelf zo graag wil.