Oogartsen spoeddienst: steeds meer druk op kleinere groep

Margriet Bos · 2026-07-02

Het is een zorgwekkende trend in de Nederlandse gezondheidszorg: steeds meer oogartsen haken af voor de spoeddienst. Patiënten die 's avonds, 's nachts of in het weekend via de huisartsenpost of ambulance het ziekenhuis binnenkomen, worden hierdoor geconfronteerd met een steeds kleinere groep specialisten die de diensten draaien. De werklast raakt uit balans, en dat heeft directe gevolgen voor de kwaliteit van zorg. ### Waarom haken oogartsen af? De redenen zijn divers. Voor veel oogartsen is de spoeddienst een zware belasting naast hun reguliere werk. De diensten zijn vaak onvoorspelbaar, kunnen lang duren en vereisen een hoge mate van specialistische kennis. Bovendien is er soms onvoldoende ondersteuning van andere zorgverleners, zoals verpleegkundigen of assistenten. Dit maakt het minder aantrekkelijk om deel te nemen. - **Hoge werkdruk:** De combinatie van reguliere zorg en spoeddiensten leidt tot overbelasting. - **Weinig regie:** Oogartsen hebben vaak geen invloed op de planning of duur van de diensten. - **Financiële prikkels:** De vergoeding voor spoeddiensten staat niet in verhouding tot de inspanning. Sommige specialisten kiezen er daarom bewust voor om alleen nog maar overdag te werken. Anderen stoppen helemaal met spoedzorg, waardoor de last op de overgebleven collega's nog zwaarder wordt. ### De impact op patiënten Voor patiënten betekent dit dat ze mogelijk langer moeten wachten op een oogarts in noodgevallen. Denk aan acute aandoeningen zoals een netvliesloslating, een plotselinge oogontsteking of een trauma aan het oog. Deze situaties vereisen snel ingrijpen, maar als er minder artsen beschikbaar zijn, kan de zorg vertraging oplopen. > "Het is een vicieuze cirkel. Hoe minder artsen meedoen, hoe zwaarder de diensten worden voor degenen die nog wel deelnemen. En dat jaagt nog meer mensen weg." – Margriet Bos, expert persoonsalarmering en veiligheid voor ouderen. Het gevolg is dat patiënten soms naar een ander ziekenhuis moeten worden overgebracht, wat extra tijd kost en stress veroorzaakt. Voor ouderen, die vaak kwetsbaarder zijn, kan dit extra risico's met zich meebrengen. ### Wat zijn de oplossingen? Er wordt al nagedacht over manieren om de spoeddiensten aantrekkelijker te maken. Een voorbeeld is het bundelen van spoedzorg in regionale centra, zodat niet elk ziekenhuis apart een oogarts paraat hoeft te hebben. Ook kan er meer worden samengewerkt met andere specialismen, zoals neurologen of KNO-artsen, om de last te verdelen. Daarnaast is er behoefte aan betere ondersteuning. Denk aan extra personeel, zoals spoedverpleegkundigen, die de oogarts kunnen ontlasten. Ook een aanpassing van de vergoedingen kan helpen, zodat de diensten financieel aantrekkelijker worden. ### Wat betekent dit voor ouderen? Voor ouderen, die vaak meerdere gezondheidsproblemen hebben, is het extra belangrijk dat spoedzorg snel en toegankelijk blijft. Een oogprobleem kan snel escaleren, zeker bij mensen met diabetes of hoge bloeddruk. Het is daarom essentieel dat de overheid en ziekenhuizen samenwerken om de spoeddiensten te verbeteren. Als expert in persoonsalarmering en veiligheid voor ouderen, zie ik dat een goed functionerende spoedzorgketen van levensbelang is. Het gaat niet alleen om de oogarts, maar om het hele systeem dat ervoor zorgt dat ouderen snel en adequaat worden geholpen. ### Conclusie De trend dat oogartsen afhaken voor de spoeddienst is zorgwekkend. Het legt een onevenredige druk op een kleine groep specialisten en kan de zorgkwaliteit ondermijnen. Door te investeren in betere ondersteuning, regionale samenwerking en eerlijke vergoedingen, kunnen we de balans herstellen. Alleen dan blijft de spoedzorg voor oogproblemen betrouwbaar en toegankelijk voor iedereen, ook voor de meest kwetsbaren onder ons.