Moet de zorg zelf problemen oplossen of wacht het op Den Haag?

Margriet Bos · 2026-09-21

We staan allemaal voor een belangrijke vraag. De één wil dat Den Haag meer regie voert over de grote uitdagingen in de zorg. De ander vindt dat de politiek zich juist zo min mogelijk moet bemoeien met de dagelijkse praktijk. Wat vind jij eigenlijk? Het is een gesprek dat op veel plekken gevoerd wordt. In ziekenhuizen, verpleeghuizen, bij thuiszorgorganisaties en aan de keukentafel. Iedereen heeft er een mening over, want iedereen krijgt vroeg of laat met zorg te maken. ### Waarom deze discussie nu speelt De zorg staat onder enorme druk. We hebben te maken met personeelstekorten, oplopende kosten en een vergrijzende bevolking. De vraag is simpel: wie moet hier het voortouw nemen? Moeten zorgprofessionals zelf meer ruimte krijgen om problemen op te lossen? Of heeft de politiek juist een sturende rol nodig om alles in goede banen te leiden? Sommigen zeggen: laat de zorg zelf maar bepalen wat nodig is. Zij staan immers het dichtst bij de patiënt. Zij weten wat werkt in de praktijk en wat niet. Te veel regels vanuit Den Haag zouden alleen maar belemmerend werken. Anderen vinden dat juist gevaarlijk. Zonder duidelijke regie en landelijk beleid ontstaat er een lappendeken van oplossingen. De ene regio doet het dan anders dan de andere. Dat kan leiden tot ongelijkheid in zorg. ### De stem van de professional Als zorgprofessional zie je beide kanten. Aan de ene kant wil je gewoon je werk kunnen doen zonder onnodige bureaucratie. Aan de andere kant heb je soms behoefte aan duidelijkheid en ondersteuning vanuit de overheid. Wat mij persoonlijk opvalt: - Zorgmedewerkers willen vooral tijd hebben voor hun patiënten - Administratieve lasten worden vaak als grootste ergernis genoemd - Innovatie wordt soms tegengehouden door starre regelgeving - Tegelijkertijd is er behoefte aan landelijke kaders voor kwaliteit Het is niet zwart-wit. Het gaat om de balans vinden tussen vrijheid en structuur. Tussen loka maatwerk en landelijke standaarden. ### Een praktijkvoorbeeld Neem nu de invoering van nieuwe technologie in de zorg. Een verpleeghuis wil graag sensoren gebruiken om valpartijen bij dementerenden te voorkomen. Maar dan blijken er allerlei privacyregels te zijn die dit complex maken. Wie moet hier nu het voortouw nemen? Het verpleeghuis dat de problemen dagelijks ziet? Of de politiek die de kaders moet scheppen? Zo zijn er talloze voorbeelden. Van medicatiebeheer tot digitale zorgdossiers, van wachtlijsten tot personeelsplanning. Overal speelt dezelfde vraag: wie is aan zet? ### Jouw mening doet ertoe Daarom is het zo belangrijk om hierover in gesprek te gaan. Jouw ervaringen, jouw inzichten, jouw mening – ze zijn waardevol. Want uiteindelijk gaat het niet om wat politici of bestuurders vinden. Het gaat om wat werkt voor patiënten en zorgverleners. Zoals een ervaren verpleegkundige me ooit vertelde: 'We weten zelf vaak heel goed wat nodig is. Geef ons de ruimte en het vertrouwen, maar ook de middelen en ondersteuning.' Die uitspraak blijft me bij. Het gaat om zowel ruimte als ondersteuning. Om vertrouwen én middelen. Misschien is dat wel de kern van de hele discussie. ### De toekomst van onze zorg Hoe we deze vraag beantwoorden, bepaalt mede hoe onze zorg er over tien jaar uitziet. Blijven we hangen in discussies tussen Den Haag en de zorgvloer? Of vinden we een manier om samen te werken aan oplossingen? Ik ben benieuwd naar jouw gedachten hierover. Praat je liever over concrete casussen uit je eigen praktijk? Of heb je juist behoefte aan duidelijke landelijke kaders? Waar loop jij tegenaan in je dagelijkse werk? Deze vragen zijn niet zomaar bedacht. Ze komen rechtstreeks uit de praktijk. Uit gesprekken met zorgverleners, managers, bestuurders en patiënten. Iedereen heeft hier een mening over, en dat is goed. Want alleen door het gesprek aan te gaan, kunnen we verder komen. Dus: wat vind jij? Moet de zorg zelf meer problemen oplossen? Of wacht het op sturing vanuit de politiek? Laat het weten en denk mee over de toekomst van onze zorg. Jouw stem maakt verschil.