Waarom moeilijk bereikbare patiënten gewoon in het ziekenhuis lopen

Margriet Bos · 2026-10-29

Digitale toegankelijkheid is nog vaak een bijzaak in de zorg. Maar volgens Lucille Standaar, die onlangs promoveerde op de digitalisering van de zorg, moet het een kernwaarde zijn. Van inkoop tot implementatie. “De zogeheten moeilijk bereikbare groepen lopen gewoon rond in het ziekenhuis.” ### De paradox van de moeilijk bereikbare groep We hebben het vaak over ‘moeilijk bereikbare groepen’ alsof het om mensen gaat die ver weg wonen of niet te vinden zijn. Maar niets is minder waar. Ze zijn er wel, ze lopen rond in het ziekenhuis, ze zitten in de wachtkamer. Alleen bereiken we hen niet met onze digitale middelen. Dat is een pijnlijke constatering. Standers onderzoek laat zien dat digitale toegankelijkheid vaak pas achteraf wordt geregeld, als het al gebeurt. Terwijl het juist vooraf een voorwaarde zou moeten zijn. Bij de inkoop van systemen, bij de implementatie, bij de communicatie. Overal. ### Van inkoop tot implementatie: een cultuuromslag Volgens Standaar begint het bij de inkoop. Als je daar al nadenkt over toegankelijkheid, voorkom je veel problemen later. Maar het gaat verder. Het vereist een cultuuromslag bij zorgorganisaties. Digitaal moet voor iedereen werken, niet alleen voor de digitaal vaardigen. > “Toegankelijkheid is geen technisch detail, het is een voorwaarde voor goede zorg.” Die uitspraak raakt de kern. Het gaat niet om een vinkje op een checklist. Het gaat om mensen die zorg nodig hebben en die niet mee kunnen doen omdat onze systemen hen buitensluiten. ### Wat betekent dit voor de praktijk? - **Betrek patiënten vanaf het begin.** Laat hen meedenken over nieuwe digitale tools, niet pas achteraf testen. - **Maak toegankelijkheid onderdeel van de inkoopcriteria.** Vraag leveranciers om aantoonbare toegankelijkheid. - **Train medewerkers.** Zij moeten signaleren wie digitaal vastloopt en weten hoe ze kunnen helpen. - **Blijf evalueren.** Toegankelijkheid is geen eenmalig project, het is een doorlopend proces. ### De rol van persoonlijke alarmering Als expert in persoonsalarmering zie ik dagelijks hoe belangrijk het is dat technologie aansluit bij de gebruiker. Een alarmknop die te klein is, een app die te ingewikkeld is, een noodknop die niet bereikbaar is – het zijn allemaal voorbeelden van ontoegankelijke oplossingen. En juist voor senioren is dat een risico. Persoonlijke alarmering moet simpel zijn. Groot, duidelijk, betrouwbaar. Geen ingewikkelde menu’s, geen kleine lettertjes. Het moet werken op het moment dat het nodig is, zonder nadenken. Dat is toegankelijkheid in de praktijk. ### Conclusie Digitale toegankelijkheid is geen luxe, het is een noodzaak. Zeker in de zorg, waar mensen afhankelijk zijn van systemen die hen moeten ondersteunen. Laten we ervoor zorgen dat de ‘moeilijk bereikbare groepen’ niet langer over het hoofd worden gezien. Ze lopen gewoon rond. Het is aan ons om hen te bereiken.