Waarom minder gz-psychologen opleiden de ggz-wachttijden juist verlengt

Margriet Bos · 2026-08-11

Het besluit van minister Mirjam Sterk van Langdurige zorg om fors minder gz-psychologen op te leiden dan het Capaciteitsorgaan adviseert, zorgt voor flinke opschudding in de zorgsector. Anita Wydoodt, bestuursvoorzitter van Parnassia Groep, is er duidelijk over: dit staat haaks op het Aanvullend Zorg- en Welzijnsakkoord (AZWA). Maar wat betekent dit nu echt voor jou als professional in de ouderenzorg of persoonsalarmering? Laten we het eens rustig bekijken. ## De kern van het probleem Het Capaciteitsorgaan doet jaarlijks een zorgvuldige schatting van hoeveel zorgprofessionals Nederland nodig heeft. Voor gz-psychologen ligt dat aantal flink hoger dan wat de minister nu wil toestaan. En dat terwijl het kabinet zelf zegt de wachttijden in de geestelijke gezondheidszorg (ggz) te willen terugdringen. "Dit is wel een heel bijzonder besluit", zegt Wydoodt. En eerlijk: ze heeft een punt. Want hoe kun je wachttijden verkorten als je tegelijkertijd de aanwas van nieuwe specialisten beperkt? Het is alsof je een file wil oplossen door minder rijbanen aan te leggen. De logica ontbreekt, en de gevolgen zijn voorspelbaar: langere wachtlijsten, meer druk op bestaande teams en uiteindelijk ook meer ouderen die tussen wal en schip vallen. ### Wat betekent dit voor ouderen? Voor senioren is dit extra zorgelijk. Psychische klachten zoals eenzaamheid, depressie of angst komen bij ouderen veel voor, maar worden vaak niet of te laat herkend. En als ze dan eindelijk de weg naar de ggz vinden, staan ze voor een wachtlijst die maar niet korter wordt. Terwijl juist vroegtijdige hulp enorm veel leed kan voorkomen. - Langere wachttijden voor psychische hulp - Meer druk op huisartsen en praktijkondersteuners - Groter risico op verergering van klachten - Toenemende vraag naar alternatieve ondersteuning, zoals persoonsalarmering Juist die laatste optie wordt steeds belangrijker. Een persoonlijk alarm kan ouderen een veilig gevoel geven, maar het is geen vervanging voor professionele psychische zorg. Het is een aanvulling, een vangnet. En zonder voldoende gz-psychologen blijft dat vangnet helaas te vaak het enige wat er is. ## Een besluit dat vragen oproept Wydoodt wijst erop dat dit besluit haaks staat op de afspraken in het AZWA. Daarin is juist afgesproken om de zorg toegankelijk en betaalbaar te houden. Minder specialisten opleiden lijkt op de korte termijn geld te besparen, maar op de lange termijn betaal je de rekening dubbel en dwars. Meer crisiszorg, meer ziekenhuisopnames, meer verzuim. En laten we eerlijk zijn: het is ook een signaal naar iedereen die in de zorg werkt. Als je als professional ziet dat er structureel bezuinigd wordt op opleidingen, hoe blijf je dan gemotiveerd? Het voelt alsof je werk niet serieus genomen wordt. Terwijl de vraag naar zorg alleen maar toeneemt. ### Wat kun jij doen? Als professional in de ouderenzorg of veiligheid kun je niet direct het opleidingsbeleid veranderen. Maar je kunt wel signaleren en doorgeven. Praat met je netwerk, deel wat je ziet in de praktijk, en houd de ontwikkelingen rondom de ggz in de gaten. Want hoe meer stemmen er opgaan, hoe moeilijker het is om dit besluit stilzwijgend te laten passeren. Ook kun je ouderen en hun naasten goed informeren over wat er wél mogelijk is. Een persoonlijk alarm met spraakfunctie kan bijvoorbeeld helpen om sneller hulp in te schakelen, ook bij psychische nood. Het is geen therapie, maar het kan wel een verschil maken in het gevoel van veiligheid en verbondenheid. ## De toekomst van de ggz Het is nog niet te laat om dit besluit terug te draaien. Maar dan moeten er wel genoeg mensen zijn die hun stem laten horen. De wachttijden in de ggz zijn al jaren een zorgelijk punt, en dit besluit maakt het er niet beter op. Integendeel. Laten we hopen dat het kabinet de signalen serieus neemt. Want uiteindelijk gaat het niet om aantallen of budgetten, maar om mensen. Mensen die hulp nodig hebben, en mensen die die hulp willen geven. Dat verdient beter dan een besluit dat vooral op de korte termijn lijkt te zijn gericht. Blijf alert, blijf betrokken, en blijf vooral het gesprek aangaan. Want alleen samen kunnen we ervoor zorgen dat de zorg toegankelijk blijft voor iedereen die het nodig heeft.