Deze Kwaliteitsregistraties Staan Op Het Spiel - En Wat Dat Betekent

Margriet Bos · 2026-08-24

Het is een waarschuwing die je niet dagelijks hoort, maar wel één die de kern van de zorg raakt. Vijf cruciale kwaliteitsregistraties van DICA, het kennisinstituut dat zich bezighoudt met de kwaliteit van zorg, dreigen te verdwijnen. Dat is geen klein nieuwtje. Het gaat om de fundamenten waarop we vertrouwen dat zorg goed en veilig is. Bente Jorritsma, vicevoorzitter van DICA/IKNL, trekt aan de bel. Haar boodschap is helder: "Voorkom onomkeerbare schade bij de toetsing van kwaliteitsregistraties." Die woorden blijven hangen. 'Onomkeerbare schade' - dat klinkt niet naar iets wat je even later weer kunt repareren. Het gaat over verlies van data, van inzicht, en uiteindelijk over de mogelijkheid om zorg te verbeteren. ### Waarom Kwaliteitsregistraties Onmisbaar Zijn Je kunt het vergelijken met een vliegtuig. Piloten gebruiken black boxes om te leren van wat er gebeurd is. Kwaliteitsregistraties zijn de black boxes van de zorg. Ze houden bij wat werkt, wat niet werkt, en voor wie. Zonder die gegevens vliegen we blind. We weten niet meer of een bepaalde behandeling bij een bepaalde patiëntgroep de beste uitkomst geeft. Het wordt gissen, en dat kan je niet maken. De registraties die nu onder druk staan, zijn geen luxe. Ze vormen een systeem. Een systeem dat zorgverleners helpt om: - Behandelingen op feiten te baseren, niet op aannames. - Patiënten te kunnen informeren over hun vooruitzichten. - Zichzelf continu te verbeteren, omdat ze kunnen zien wat de resultaten zijn. Het verdwijnen ervan zou betekenen dat we stappen terugzetten in de tijd. Terug naar een tijd waarin we minder wisten, en dus minder goed konden doen. ### De Oproep van Jorritsma: Transparantie Kost Moeite Jorritsma zegt iets wat veel mensen vergeten: "Transparantie komt niet uit de lucht vallen." Dat is een belangrijk punt. We willen allemaal transparante, betrouwbare zorg. Maar dat vraagt werk. Het vraagt dat instellingen data verzamelen, dat ze die eerlijk delen, en dat er een systeem is om die data te bewaken en te gebruiken. Die transparantie is precies wat op het spel staat. Als deze registraties verdwijnen, verdwijnt er een laag van controle. Een laag die ervoor zorgt dat wat er in de spreekkamer gebeurt, ook ergens wordt geregistreerd en geëvalueerd. Zonder dat is het moeilijk om fouten te voorkomen, en nog moeilijker om successen te herhalen. Het waarschuwt voor een situatie waar niemand op zit te wachten: zorg die stilstand ervaart omdat de leercurve wordt afgekapt. ### Wat Betekent Dit Voor Patiënten en Zorgverleners? Laten we even praktisch worden. Stel je voor dat je een behandeling moet ondergaan. Je wilt weten wat de kans van slagen is, gebaseerd op duizenden eerdere gevallen. Die informatie komt uit kwaliteitsregistraties. Zonder die registraties wordt het voor je arts moeilijker om je een goed advies te geven. Voor zorgverleners zelf is het net zo ingrijpend. Hoe meet je of je goed bezig bent? Hoe weet je of de nieuwe methode die je gebruikt beter is dan de oude? Het antwoord ligt in de data. Zonder de registraties verlies je de kompasnaald. Je werkt dan op gevoel, en dat is in de moderne zorg vaak niet genoeg. De schade waar Jorritsma over spreekt, is niet alleen een papieren schade. Het is een schade aan het vertrouwen. Het vertrouwen dat patiënten hebben in de zorg, en het vertrouwen dat zorgverleners hebben in hun eigen kunnen en in de systemen om hen heen. ### De Weg Vooruit: Een Gesprek dat Gevoerd Moet Worden De waarschuwing is uitgesproken. Nu is het zaak dat er geluisterd wordt. Dit is niet alleen een probleem voor DICA of voor de direct betrokken specialisten. Het is een vraagstuk voor iedereen die waarde hecht aan goede, veilige en vooruitstrevende zorg. Het gesprek moet gaan over hoe we deze registraties kunnen behouden en versterken. Over welke prioriteiten we stellen. Want data verzamelen en analyseren kost tijd en geld - gemiddeld kan een ziekenhuis hier tienduizenden euro's per jaar aan kwijt zijn. Maar wat is het alternatief? Zorg die stagneert? Behandelingen die niet meer verbeteren? Jorritsma's oproep is een wake-up call. Het is een herinnering dat kwaliteit geen vanzelfsprekendheid is. Het is iets wat je moet onderhouden, beschermen en soms moet verdedigen. De komende tijd zal moeten uitwijzen of die verdediging succesvol is, of dat er inderdaad onomkeerbare schade ontstaat. De keuze, lijkt het, is aan ons.