Impact van zwaarste IGJ-maatregel op anesthesiemedewerker

Margriet Bos · 2026-05-27

Het tuchtrecht in de zorg roept een fundamentele vraag op: is het bedoeld om zorgverleners te straffen, of om hen te helpen groeien? Zorgvisie sprak met een anesthesiemedewerker die de zwaarste maatregel van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) opgelegd kreeg: de Last tot Onmiddellijke Onthouding van de Beroepsactiviteiten (LOOB). Dit verhaal werpt een schrijnend licht op de menselijke kant van een systeem dat soms harder lijkt dan nodig. ### Wat is een LOOB? Een LOOB is geen lichte maatregel. Het betekent dat je met onmiddellijke ingang niet meer mag werken als zorgverlener. Voor de anesthesiemedewerker in kwestie was dit een keerpunt in zijn carrière. Hij vertelt hoe hij van de ene op de andere dag zijn werk kwijt was, zonder de kans om zich te verdedigen of uitleg te geven. Het voelde als een veroordeling zonder proces, zegt hij. De IGJ gebruikt dit instrument alleen in ernstige gevallen, bijvoorbeeld bij direct gevaar voor patiënten. Maar de anesthesiemedewerker betwijfelt of zijn situatie dat rechtvaardigde. Hij erkent dat hij fouten maakte, maar vraagt zich af of een waarschuwing of begeleiding niet effectiever was geweest. Dit brengt ons bij de kern van het debat: is het tuchtrecht een straf of een leermiddel?  ### De mens achter de fout Wat dit verhaal bijzonder maakt, is de openhartigheid van de anesthesiemedewerker. Hij schaamt zich niet om te delen hoe de maatregel zijn leven beïnvloedde. Financiële problemen, slapeloze nachten, en het gevoel dat zijn reputatie voorgoed beschadigd is. Hij vertelt dat hij nu pas beseft hoe belangrijk het is om fouten te melden en hulp te zoeken, maar dat het systeem hem daarin niet steunde. - **Financiële impact:** Verlies van inkomen en onzekerheid over de toekomst. - **Emotionele tol:** Angst, schaamte, en isolement. - **Professionele gevolgen:** Moeilijkheden om opnieuw aan de slag te komen in de zorg. Zijn ervaring laat zien dat een LOOB niet alleen een professionele straf is, maar ook een persoonlijke crisis veroorzaakt. Hij hoopt dat zijn verhaal anderen aanzet tot nadenken over hoe we met fouten omgaan in de zorg.  ### Is er een betere manier? De vraag blijft hangen: kunnen we zorgverleners beter ondersteunen zonder de veiligheid van patiënten in gevaar te brengen? De anesthesiemedewerker pleit voor een systeem dat meer ruimte biedt voor herstel en leren. Hij stelt voor dat de IGJ eerst een gesprek aangaat, in plaats van direct de zwaarste maatregel in te zetten. Dit is geen pleidooi om fouten te vergoelijken, maar om een evenwicht te vinden tussen verantwoordelijkheid en menselijkheid. De zorg is een vak waar fouten onvermijdelijk zijn, en hoe we daarmee omgaan, zegt veel over onze waarden als samenleving. ### Conclusie Het verhaal van deze anesthesiemedewerker is een wake-upcall voor iedereen in de zorgsector. Het tuchtrecht moet niet alleen straffen, maar ook helpen verbeteren. Laten we luisteren naar de stemmen van degenen die het systeem van binnenuit hebben ervaren. Alleen dan kunnen we een cultuur creëren waarin fouten worden omarmd als leermomenten, niet als eindpunten.