IGJ moet 300 banen schrappen: kan de zorgtoezicht nog wel goed blijven?

Margriet Bos · 2026-07-20

De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) heeft een flinke klap te verwerken. Tot 2032 verdwijnen er maar liefst 300 van de 950 banen. Dat vertelde IGJ-topvrouw Monique Vogelzang aan Zorgvisie. De toezichthouder heeft te maken met een stapeling van bezuinigingen en financiële tegenwind. De vraag is: kan de IGJ hetzelfde niveau van toezicht blijven leveren met 300 mensen minder? ### Wat betekent dit voor de zorg? Dit is geen klein nieuwtje. Het gaat om de instantie die controleert of ziekenhuizen, verpleeghuizen en jeugdzorginstellingen wel veilig en verantwoord werken. Minder mensen betekent minder inspecties, minder controles en minder tijd om problemen op te sporen. En dat terwijl de zorg al onder druk staat. Denk aan de wachtlijsten in de jeugdzorg, de werkdruk in verpleeghuizen en de personeelstekorten in ziekenhuizen. Als de IGJ minder kan controleren, wie let er dan nog op de kwaliteit? Het is een zorgwekkende ontwikkeling. ### De cijfers achter de bezuiniging - **950 banen** nu, **300 minder** in 2032 - Dat is een **reductie van ruim 31%** - De IGJ moet toezicht houden op **duizenden zorginstellingen** - Met minder mensen wordt dat een **enorme uitdaging** Het is niet alleen een kwestie van minder inspecteurs. Ook ondersteunend personeel, zoals onderzoekers en juristen, verdwijnen. Dat betekent dat inspecteurs meer administratief werk krijgen, wat ten koste gaat van hun tijd op locatie. ### Waarom gebeurt dit? De IGJ kampt met een stapeling van taakstellingen. Dat is een mooi woord voor bezuinigingen die de overheid oplegt. Daarbij komt financiële tegenwind, zoals stijgende kosten en inflatie. De toezichthouder moet dus meer doen met minder geld. Maar of dat realistisch is? Monique Vogelzang zegt er zelf over: "We moeten keuzes maken. We kunnen niet alles blijven doen wat we nu doen." Dat klinkt logisch, maar het roept wel vragen op. Welke keuzes worden er gemaakt? En wie bepaalt wat minder belangrijk is? ### Kan de IGJ hetzelfde toezicht leveren? Het korte antwoord: nee. Met 300 mensen minder kun je simpelweg niet dezelfde hoeveelheid werk verzetten. De IGJ zal prioriteiten moeten stellen. Dat betekent dat sommige zorginstellingen minder vaak gecontroleerd worden, of dat inspecties oppervlakkiger worden. > "We moeten keuzes maken. We kunnen niet alles blijven doen wat we nu doen." – Monique Vogelzang, IGJ Dit citaat laat zien dat de IGJ zich bewust is van de situatie. Maar het is ook een waarschuwing: de zorgtoezicht staat onder druk. En dat kan gevolgen hebben voor de veiligheid van patiënten en cliënten. ### Wat betekent dit voor ouderen en kwetsbare groepen? Ouderen en mensen die afhankelijk zijn van zorg, zijn vaak de eersten die de gevolgen merken. Denk aan verpleeghuizen waar minder controles plaatsvinden. Of jeugdzorginstellingen waar problemen langer onopgemerkt blijven. De IGJ is er juist om misstanden te voorkomen, maar met minder mensen wordt dat lastiger. Het is daarom extra belangrijk dat zorginstellingen zelf verantwoordelijkheid nemen. Maar ook dat burgers alert blijven. Heb je een vermoeden van misstanden? Meld het bij de IGJ of een andere toezichthouder. Ieder signaal helpt. ### De toekomst van toezicht De komende jaren gaat de IGJ dus flink inkrimpen. Of dat verstandig is, hangt af van hoe de prioriteiten worden gesteld. Misschien kan de IGJ efficiënter werken met technologie, zoals data-analyse en risicogestuurd toezicht. Maar dat vergt investeringen, en die zijn er nu net niet. Het is een lastige puzzel. Eén ding is zeker: de zorgtoezicht verandert. En dat raakt ons allemaal. Of je nu patiënt bent, familie hebt in de zorg, of gewoon wilt weten of de zorg veilig is. ### Conclusie De IGJ staat voor een enorme uitdaging. Met 300 mensen minder moet de toezichthouder hetzelfde werk blijven doen. Dat is onmogelijk. Er zullen keuzes gemaakt moeten worden, en die kunnen gevolgen hebben voor de kwaliteit van de zorg. Het is aan de politiek en de samenleving om te bepalen of dat acceptabel is. Blijf op de hoogte van ontwikkelingen in de zorg en toezicht. Want hoe meer we weten, hoe beter we kunnen meepraten over de toekomst van onze gezondheidszorg.