Huisartsen en NZa: waarom de woede blijft groeien

Margriet Bos · 2026-08-05

De langverwachte verhoging van de tarieven voor huisartsenzorg is eindelijk doorgevoerd, maar de vreugde is ver te zoeken. Sterker nog, de Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV) reageert ronduit verbijsterd. Voorzitter Marjolein Tasche laat er geen twijfel over bestaan: "De belangrijkste gebreken in de bekostigingssystematiek zijn niet hersteld. Wij zullen dan ook opnieuw naar de rechter gaan." En alsof dat nog niet genoeg is, is een groep huisartsen in het hele land een wilde 'estafettestaking' begonnen om de druk op te voeren. ### Waarom de nieuwe tarieven niet genoeg zijn Je zou denken dat hogere tarieven automatisch tot tevredenheid leiden, maar in de praktijk ligt dat een stuk genuanceerder. De huisartsen hadden niet zomaar om een verhoging gevraagd; ze wilden een fundamentele herziening van het hele bekostigingssysteem. Dat systeem zit namelijk zo ingewikkeld in elkaar dat veel huisartsen het gevoel hebben dat ze vooral bezig zijn met administratie in plaats van met patiënten. Het probleem zit 'm niet alleen in het bedrag dat ze per consult ontvangen, maar ook in de manier waarop zorgverzekeraars en de NZa met elkaar samenwerken. Huisartsen moeten continu verantwoording afleggen over hun keuzes, terwijl de vergoedingen niet altijd opwegen tegen de kosten die ze maken. Denk aan praktijkondersteuners, huisvesting, en de steeds groter wordende zorgvraag van een vergrijzende bevolking. ### De frustratie loopt op De huidige situatie is het resultaat van jarenlange opgebouwde frustratie. Huisartsen voelen zich niet gehoord door de beleidsmakers in Den Haag en bij de NZa. Ze zien de zorgvraag toenemen, terwijl hun praktijken kampen met personeelstekorten en hoge werkdruk. De tariefverhoging die nu is doorgevoerd, lost volgens de LHV dan ook niets structureels op. Marjolein Tasche verwoordt het treffend: het is alsof je een emmer water gooit in een brandend huis terwijl de oorzaak van de brand niet wordt aangepakt. De huisartsen willen dat de bekostigingssystematiek eerlijker en eenvoudiger wordt. Dat betekent bijvoorbeeld dat er meer ruimte komt voor preventieve zorg en dat administratieve lasten flink worden verminderd. ### De estafettestaking als signaal De wilde estafettestaking is een krachtig signaal richting de politiek en de NZa. Huisartsen in verschillende regio's leggen op wisselende momenten het werk neer, waardoor de druk constant blijft. Het is een tactiek die eerder is gebruikt in andere sectoren en die laat zien dat de nood hoog is. - Huisartsen willen een eerlijke vergoeding voor hun werk - De administratieve lasten moeten omlaag - Er moet meer tijd komen voor directe patiëntenzorg - De samenwerking tussen zorgverzekeraars en huisartsen moet transparanter De staking is niet gericht tegen patiënten, maar tegen het systeem dat huisartsen in de knel brengt. Toch kunnen patiënten de gevolgen merken: praktijken die tijdelijk dichtgaan of alleen spoedzorg verlenen. Het is een lastige situatie, maar de huisartsen zien geen andere uitweg meer. ### Wat betekent dit voor de toekomst? De vraag is nu wat de rechter gaat zeggen. De LHV heeft aangekondigd opnieuw naar de rechter te stappen, en dat kan verstrekkende gevolgen hebben voor de zorgsector. Als de rechter de huisartsen gelijk geeft, moet het bekostigingssysteem op de schop. Dat zou een enorme verandering betekenen, niet alleen voor huisartsen, maar ook voor zorgverzekeraars en uiteindelijk voor de patiënt. De komende weken zullen cruciaal zijn. De estafettestaking houdt de gemoederen bezig en de rechtszaak kan de uitkomst bepalen. Eén ding is zeker: de huisartsen zijn niet van plan om zich zomaar neer te leggen bij een systeem dat zij als oneerlijk ervaren. Ze blijven strijden voor een betere toekomst, voor zichzelf én voor hun patiënten. Het is een ontwikkeling die we allemaal in de gaten moeten houden, want de huisartsenzorg is de basis van onze gezondheidszorg. Als die basis wankelt, heeft dat gevolgen voor iedereen.