Huisartsen en NZa: waarom de nieuwe tarieven toch niet werken

Margriet Bos · 2026-08-05

Je zou denken dat hogere tarieven voor huisartsenzorg voor wat opgeluchte gezichten zouden zorgen. Maar niets is minder waar. De langverwachte verhoging van de vergoedingen heeft bij huisartsen in Nederland vooral voor frustratie gezorgd. De Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV) laat er geen twijfel over bestaan: ze zijn verbijsterd over de uitkomst. Voorzitter Marjolein Tasche verwoordt het treffend: "De belangrijkste gebreken in de bekostigingssystematiek zijn niet hersteld. Wij zullen dan ook opnieuw naar de rechter gaan." Het is een duidelijke boodschap aan de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa): zo schieten we niets op. ### Wat is er precies aan de hand? De NZa had de tarieven voor huisartsenzorg verhoogd, na maanden van onderhandelen en druk vanuit de sector. Het idee was simpel: meer geld voor huisartsen, zodat zij hun praktijken draaiende kunnen houden en de zorg toegankelijk blijft. Maar de praktijk blijkt weerbarstiger. Volgens de LHV zit het probleem dieper. Het gaat niet alleen om het bedrag op de factuur, maar om de hele manier waarop de zorg wordt bekostigd. En daar is met deze verhoging niets aan veranderd. Het is alsof je een lekke band plakt terwijl de velg krom is – het rijdt misschien even, maar het echte probleem blijft. ### De kern van de frustratie Waar lopen huisartsen nu precies tegenaan? Een paar punten steken erbovenuit: - **Onvoorspelbare inkomsten**: Huisartsen weten vaak niet waar ze aan toe zijn, omdat de vergoedingen per kwartaal kunnen verschillen. - **Administratieve lasten**: De tijd die naar formulieren en verantwoording gaat, is tijd die niet naar patiënten kan. - **Ongelijke verdeling**: Praktijken in achterstandsgebieden of dunbevolkte regio's krijgen onvoldoende compensatie voor hun extra werk. - **Geen structurele oplossing**: De huidige aanpassing is een lapmiddel, geen fundamentele hervorming. Het gevolg? Een groep huisartsen is een wilde 'estafettestaking' begonnen door het hele land. Dat betekent dat praktijken op wisselende momenten de deuren sluiten voor niet-spoedeisende zorg. Het is een signaal dat de maat vol is. ### Wat betekent dit voor jou als patiënt? Misschien vraag je je af: wat merk ik hiervan? Het antwoord is simpel: mogelijk langere wachttijden voor niet-acute afspraken, en soms een gesloten deur als je net een gaatje in je kies hebt of een hardnekkige hoest. Spoedgevallen worden altijd geholpen, maar de reguliere zorg kan tijdelijk minder toegankelijk zijn. Het is vervelend, maar het is ook een signaal dat huisartsen écht aan de bel trekken. Ze willen niet staken om het staken, maar omdat ze zien dat de zorg onder druk staat. Als er niets verandert, wordt het voor nieuwe huisartsen steeds minder aantrekkelijk om een praktijk te starten. En dat raakt ons allemaal. ### Een blik vooruit De rechtszaak die de LHV aankondigt, is niet de eerste. Eerder sleepten huisartsen de NZa al voor de rechter over de bekostiging. De kans is groot dat dit weer een slepende kwestie wordt, met juridische procedures die maanden kunnen duren. Ondertussen blijft de onrust groeien. De estafettestaking is een signaal dat huisartsen niet meer wachten op woorden, maar actie willen zien. Het is een roep om respect voor hun vak en om een systeem dat werkt – niet alleen op papier, maar ook in de praktijk van alledag. Voor jou als zorgvrager is het belangrijk om te weten dat huisartsen er alles aan doen om de zorg overeind te houden. Maar ze kunnen het niet alleen. Er is een structurele oplossing nodig, en die lijkt voorlopig nog niet in zicht. We houden het voor je in de gaten en delen het nieuws zodra er meer bekend is.