Hoe Laurens de strijd aangaat met ziekteverzuim onder medewerkers

Margriet Bos · 2026-09-02

Het is een confronterend beeld dat Laurens, de Rotterdamse ouderenzorgorganisatie, voor ogen heeft. Een ziekteverzuim van 10 procent. Dat is niet zomaar een getal, het vertegenwoordigt mensen. Collega's die uitvallen. En achter dat getal schuilt een verhaal dat je niet vaak hoort. Een verhaal over medewerkers die soms zelfs bij het Leger des Heils moeten slapen omdat de combinatie van werk en leven in de grote stad gewoon te zwaar wordt. Je vraagt je misschien af: hoe kan dit gebeuren? En belangrijker, wat doen ze eraan? Laurens heeft besloten het anders aan te pakken. Ze geloven niet in snelle oplossingen van bovenaf. In plaats daarvan luisteren ze. Ze hebben een 'medewerkersberaad' in het leven geroepen. Het idee is simpel, maar de uitvoering is allesbehalve makkelijk. ### Waarom een medewerkersberaad? Het klinkt logisch, toch? Wie weet er beter wat er speelt op de werkvloer dan de mensen die er elke dag staan? Door medewerkers zelf een stem te geven, hoop je problemen bij de wortel aan te pakken. Het gaat niet alleen om dat percentage omlaag krijgen. Het gaat om structureel iets veranderen. Om gezonde werkomstandigheden creëren waar mensen écht langdurig en met plezier kunnen werken. Maar laten we eerlijk zijn, de praktijk is weerbarstig. Laurens opereert op tientallen locaties verspreid over Rotterdam en omgeving. Elke locatie heeft zijn eigen dynamiek, zijn eigen uitdagingen. De problematiek in een stadsdeel als Feijenoord is nu eenmaal anders dan in Hillegersberg. En dat maakt een één-op-één aanpak bijna onmogelijk. - De grootstedelijke druk is voelbaar: hoge woonlasten, lange reistijden, sociale complexiteit. - De emotionele belasting in de zorg is intens, zeker in een omgeving met veel eenzaamheid. - Fysieke arbeid vraagt zijn tol, van tillen tot persoonlijke verzorging. ### De uitdagingen zijn reëel Die uitspraak over medewerkers die bij het Leger des Heils slapen, die blijft hangen. Het is een symptoom van een groter probleem. Als je basisbehoeften zoals een stabiele woonplek niet op orde zijn, hoe moet je dan fit en energiek je werk doen? Hoe geef je aandacht aan ouderen als je eigen leven op instorten staat? Laurens staat voor een enorme opgave. Het medewerkersberaad is een eerste, moedige stap. Het erkent dat de oplossing niet bij het management ligt, maar bij de mensen die het werk doen. Het vraagt om kwetsbaarheid, om het delen van moeilijke verhalen. En het vereist dat de organisatie daadwerkelijk gaat handelen naar wat er wordt gehoord. Het succes zal niet van vandaag op morgen zichtbaar zijn. Het terugdringen van dat torenhoge verzuim is een marathon, geen sprint. Het vraagt om aanpassingen in roosters, investeringen in ergonomie, misschien wel ondersteuning bij huisvesting. Het vraagt vooral om een cultuur waarin praten over mentale en fysieke belasting normaal is. Wat we hier zien is meer dan een HR-beleid. Het is een fundamentele keuze voor menselijkheid in de zorg. Voor de medewerker én de cliënt. Want uiteindelijk, als de medewerker zich niet goed voelt, wie zorgt er dan goed voor onze ouderen? Dat is de kernvraag waar Laurens een antwoord op probeert te vinden. En of het gaat lukken? Dat hangt af van het vertrouwen dat ze nu opbouwen. Elke medewerker die zijn verhaal doet, is een stukje van de puzzel. De vraag is of alle stukjes uiteindelijk een heel plaatje zullen vormen.